MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/04/2012 tarih ve 2011/452-2012/228 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacılar vekili, 12/03/2011 tarihinde davalı ...'na ait ve ...'nun sevk ve idaresindeki 55 M 0311 plaka sayılı araçta yolcu olarak bulunan müvekkillerin murisi...'in meydana gelen trafik kazası sonucu vefat ettiğini, bu kaza nedeniyle müvekkiller ... ve ...'ın evlatlarını,... ve ...'in ise kardeşlerini kaybettiğini, davaya konu kazada davalı sürücünün göz göre göre yolcuların hayatını tehlikeye attığını, kaza nedeniyle müvekkillerinin ciddi şekilde acı ve eleme düçar olduklarını ileri sürerek, davacılardan ... için 50.000 TL; ... için 50.000 TL; ... için 20.000 TL; ... için 20.000 TL olmak üzere toplam 140.000 TL manevi zararın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalılar vekili, dava konusu kazanın meydana gelmesinde kusur durumunun henüz belirlenmediğini, kazaya üç aracın karıştığını, savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava; davalı ...'nun sürücü, diğer davalı ...'nun maliki olduğu aracın karıştığı kazada araçta yolcu olarak bulunan davacılar murisinin ölümü nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkin olduğu, dava konusu trafik kazasında davalı sürücü ...'nun 8/8 oranında kusurlu olduğu, davalı sürücünün asli kusuru sonucu sebebiyet verdiği kazada davacıların murisinin ölümü nedeniyle olayın özelliği, tarafların kusur oranı, sıfatları, işgal ettikleri makam ve sosyal ve ekonomik durumları ile manevi tazminatın zenginleştirme aracı olmayıp manevi zararı giderici özelliği göz önüne alınarak davanın kısmen kabulü gerektiği, gerekçesiyle davacı ... için 8.000 TL, davacı ... için 8.000 TL, davacı ... için 4.000 TL ve davacı ... için 4.000 TL manevi tazminatın 12/03/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara ödenmesine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine, karar verilmiştir.
Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.
Dava, davacıların yakınının yolcu olarak bulunduğu aracın karıştığı trafik kazası neticesi vefatı nedeni ile kazaya karışan aracın şoförü ve maliki aleyhine açılan manevi tazminat istemine ilişkindir.
Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel durumları göz önünde tutarak hükmedeceği manevi tazminat miktarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.
Somut olayda, kazanın meydana gelmesindeki tüm kusurun davalı sürücüde olması, kazanın oluş şekli, davacı anne-babanın ve kardeşlerin olaydan etkileniş derecesi, olay tarihindeki paranın alım gücü dikkate alındığında, ...' in ölümü nedeniyle davacılar lehine hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı az olup, davacılar yönünden daha ılımlı ve adalete uygun, makul bir manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacılar yararına bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.