MAHKEMESİ : ... FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 20/09/2012 tarih ve 2012/21-2012/102 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 29/04/2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ..., davalılardan ... vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı müşterisinin evinin dekorasyonunda kullandığı bütün plan ve projenin, birlikte çalıştığı mobilyacı davalı ...’den, diğer davalı mimarca alınarak kopyalandığını, müvekkilinin müşterisinin konutunun bulunduğu binada konutu olan müşterisinin evinin dekorasyonunda kullanıldığını, plan ve projelerin müvekkilinin marka tescili kapsamında yer aldığını, mobilyaların da tescilli ürün olduklarını, davalı mimar ...’ün bu plan ve projelerin sahibi gibi ‘...’ ibareli dergide röportaj verdiğini, 5846 sayılı Kanun’dan doğan haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek, anılan Kanun’un 70. maddesi uyarınca 80.000 TL manevi tazminatın davalı ...’den, 20.000 TL manevi tazminatın ise diğer davalıdan tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, Dairemize ait 15.12.2011 tarihli ilama dayanılarak, dava konusu iki dairedeki mobilya ve dekorasyon elemanlarının işlevsellik, estetik, ölçü ve tasarım bakımından çok farklı oldukları, birbirlerinin kopyası olmadıkları, küçük bir takım benzerliklerin hoşgörü ve yararlanma serbestisi sınırları içinde kaldığı, iktibas veya iltibastan söz edilemeyeceği, öte yandan davacı yanın dekore ettiği unsurların özgün ve ayırt edici özellik taşımadığı ve eser olarak nitelenemeyeceği, ceza yargılamasında da aynı sonuca ulaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,05 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy