MAHKEMESİ: ... FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2011 tarih ve 2010/344-2011/300 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili adına “IF” ve “IFF” markalarının tescilli olduğunu, markayı fuarlarda kullanarak tanınmış hale getirdiğini, davalının “IFF” ibaresi ile fuar düzenlediğini, ancak davalı adına tescilli markanın “IFW” şeklinde olduğunu, markalarının fuar organizasyonlarını kapsamadığını, davalının kullanımının müvekkili marka hakkını ihlal teşkil ettiğini ileri sürerek, davalının marka hakkına tecavüzünün tespiti ile önlenmesini, müvekkili markayı içeren ilan, reklam, basılı materyalin toplatılmasını, kaldırılmasını, internet sayfalarının kapatılmasını, hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilinin düzenlemiş olduğu fuarda “...Fashion Fair+CNR şekil” markasını kullandığını, IF ibaresinin ... ve Fashion kelimelerinin baş harfi olması nedeniyle bir kişinin inhisarına verilemeyeceğini, müvekkilinin kullanımının davacı markasına benzemediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davalının düzenlemiş olduğu fuarlara ilişkin TOBB'ye bildirdiği adların “İFF 2010 9. ...Moda Fuarı / İF 2010 10. ... Moda Fuarı” şeklinde, fuarda kullandığı markanın ise “... Fashing Fair” şeklinde olduğu ve bu ibarelerin de davacı markalarıyla benzer olmasına rağmen davalının kullandığı şekil, renk ve değer ek unsurlarla birlikte ayırt ediciliğin sağlandığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 05/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.