MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/04/2013 tarih ve 2011/476-2013/158 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin murisi ...nün, ....'de 70.000 adet hissesinin bulunduğunu, davalı şirketin 2008-2009-2010 yıllarına ait kâr payının hissesi oranında müvekkiline ödenmesi için ihtar çekilmesine rağmen şirketin zarar ettiğinden bahisle ödeme yapılmadığını, şirketin yıllık cirosunun 1.250.000 TL olduğunu, bu cironun %50'si kadar kâr edildiğini, bu sebeple davalıların iddialarının gerçeği yansıtmadığını ileri sürerek 2008, 2009 ve 2010 yıllarına ait kâr payının müvekkilinin hissesi oranında davalı şirketten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, Türk Ticaret Kanunu'nun 364/2 ve 369/2. maddeleri uyarınca anonim şirketlerin kâr dağıtma yetkisinin genel kurula ait olduğunu, böyle bir karar alınmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, şirketin 2008 yılında 102.476,32 TL, 2009 yılında 119.617,00 TL, 2010 yılında 88.902,40 TL net kâr elde ettiği, 2008 yılı öncesinde geçmiş yıllardan şirketin 1.047.122,49 TL zararının bulunduğu, dolayısı ile bu yıllara ait kârın zararı karşılamaya yetmediği, kaldı ki kâr dağıtımı için kârın varlığının yeterli olmayıp şirket genel kurulunun kâr dağıtımına ilişkin karar alması gerektiği, genel kurulun kâr dağıtımına ilişkin bir karar almadıkça kâr payının alacak davasıyla talep edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 10/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.