MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ
Hasımsız olarak görülen davada ... 27. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24.04.2013 tarih ve 2013/75-2013/101 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, fırıncılıkla uğraşan müvekkilinin ...’te şube açtığını, 24.01.2013 tarihinde şube işyerinin başkasına kiralandığını ve kiralayanın işyerinde tadilat başlattığını, müvekkilinin bunun üzerine işyerinde bulunan bazı masa ve sandalyeler ile o işyerinde kullanılan ödeme kaydedici cihazı ve ruhsatını bir kutuya koyarak ofis ve depo olarak kullanılan bölüme kaldırdığını ve satışlarını durdurduğunu, ödeme kaydedici cihazın konulduğu bölümünde mal sahibi tarafından kiraya verildiğini, kiralayanın içerideki malları boşalttığını ve kutuda olan yazar kasanın da bu boşaltma sırasında müvekkilinin bilgisi dışında kaybolduğunu, bu durumun müvekkili tarafından yazar kasanın şube kapanışı için vergi dairesine verilmesi amacıyla aranması üzerine 05.03.2013 tarihinde öğrenildiğini, müvekkili tarafından bilgisi dışında zayi edilen yazar kasanın yasa gereği kullanılması zorunlu olduğunu, yazar kasanın perakende satışların kaydedildiği defter niteliğindeki elektronik cihaz olduğunu ileri sürerek yazar kasa için zayi belgesi verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Mahkemece, iddia ve tüm dosya kapsamına göre; yazar kasanın (ödeme kaydedici cihaz) TTK’nın 82/1. maddesinde sayılan ve saklanması zorunlu olan defter ve belgelerden olmadığı, elektronik bir cihaz olan yazar kasanın defter ve belge kapsamında değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.