MAHKEMESİ : İZMİR FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 27/06/2013
NUMARASI : 2012/64-2013/98
Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.06.2013 tarih ve 2012/64-2013/98 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili adına endüstriyel tasarım tescil başvuruları bulunan ürünleri davalının taklit ederek ürettiğini, kendi tasarımıymış gibi sergileyerek sattığını, "Merinos" marka ve logosunu da ürün üzerine görünecek şekilde raptederek sergilediğini, ticari unvan/logo olarak "Merinos Sezgin Mobilya" ismini kullandığını ileri sürerek, marka hakkına ve endüstriyel tasarım hakkına tecavüz nedeniyle tecavüz fiillerinin giderilmesine, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 5.000,00 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilinin Denizli’de mukim olduğunu, İzmir Mahkemeleri'nin yetkili olmadığını, davanın zaman aşımına uğradığını, belirsiz alacak davası şartlarının oluşmadığını, davanın esasına ilişkin olarak da, taklidin söz konusu olmadığını, müvekkilinin herhangi bir ürün üretmediğinı, üretici firmadan aldığı ürünü sattığını, müvekkili ile davacı arasında bayilik sözleşmesi bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının Merinos bayiliği sözleşmesi kapsamında Merinos ürünlerini satmak üzere elde ettiği isim kullanma hakkının sınırlarını aştığı, davalının kendi ürettiği ürünler üzerinde “Merinos Sezgin Mobilya” ibaresini kullandığı, tasarıma tecavüz yönünde bir kanıta ulaşılamadığı, maddi tazminata konu lisans bedelinin 15.000 TL olarak takdirinin uygun olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile taleple bağlı kalınarak 5.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline, tecavüzün giderilmesine, hükmün ilanına karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2-Dava, tescilli markaya tecavüz nedeniyle uğranılan maddi zararın tazmini istemine ilişkin olup, mahkemece maddi tazminata konu lisans bedelinin 15.000,00TL olduğu kabul edilerek, taleple bağlı kalınmak suretiyle 5.000,00TL maddi tazminata hükmedilmiştir.
Ancak, mahkemece, Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/15 D.İş sayılı dosyasıyla yapılan keşifteki tespite istinaden davalıya ait işyerinde davalı tarafından üretilmiş ve üzerinde "M.. S.. Mobilya" logosu bulunan 3 adet kotluk nedeniyle markaya tecavüzün varlığı kabul edilmiştir. Bilirkişilerce, marka lisans sahibi davacı taraf ile marka sahibi dava dışı M.. Halı A.Ş. arasında düzenlenen emsal lisans sözleşmesi dikkate alınarak markaya tecavüzün tespiti tarihinden dava tarihine kadar geçen 155 günlük süredeki lisans bedelinin 424,70 TL olduğu belirtilmişse de, mahkemece, Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/151 Esas sayılı dosyasındaki marka sahibi dava dışı M.. Halı San. Tic. A.Ş'nin firma değerinin 593.000.000,00 TL olduğuna dair bilirkişi raporundaki tespit dava konusu marka değeri kabul edilerek, marka sahibi dava dışı Merinos Halı San. Tic. A.Ş. ile marka lisans sahibi davacı M.. Mobilya A.Ş'nin grup şirket olması ve lisans bedellerini kendi aralarında az tespit etmelerinin mümkün bulunduğu gerekçesiyle somut olayda takdiren 15.000,00 TL lisans bedeli ödenmesi gerektiği kararlaştırılmış ise de, markaya tecavüze konu ürünün 3 adet koltuktan ibaret olması karşısında lisans bedelinin belirlenmesinde tecavüze konu ürün sayısının gözetilmeyerek yazılı şekilde lisans bedeli belirlenmesi doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.
3-Bozma sebep ve şekline göre, davacı vekilinin yargılama giderlerine ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin yargılama giderlerine ilişkin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy