Taraflar arasında görülen davad verilen 16/07/2013 tarih ve 2012/85-2013/165 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi daval vekili ve fer'i müdahil vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin 16/11/1999 tarihinde 9.000 TL’yi,hesabına yatırdığını, bu bankanın söz konusu parayı esabına aktardığını, usulsüz şekilde para aktarımı yapıldığını, yönetiminetarafından el konularak yönetiminin ye devredildiğini, bu bankanın daha sonra davalı tarafından devralındığını ileri sürerek, 9.000 TL'nin davalılardan tahsiline, alacağa paranın bankaya yattığı 16.11.1999 tarihinden vade sonu olan 21.12.1999 tarihinde kadar % 80 akdi faiz (mevduat faizi), bu tarihten yenilenmiş vade tarihi olan 21.01.2000 tarihine kadar % 78 akdi faizi ile vade sonu olan 21.01.2000 tarihinden fiili ödeme tarihine kadar ise, akdi faiz olan %78’den aşağı olmamak üzere temerrüt faizi uygulanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ili ve fer'i müdahiller ekili ve vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkili bankanın sebepsiz zenginleştiği iddiasının yerinde olmadığını, zenginleşen şirketin off shore şirketi olduğunu, off shore bankasının s Kanunlarına göre kurulmuş tüzel kişiliği haiz bir şirket olduğunu, müvekkili bankadan ayrı bir tüzel kişiliği olduğu tartışmasız bulunan bu şirketin borçlarının kendisine ait olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece; iddia, savunmalar ve dosya kapsamına göre, banka ile off shore arasında organik bağ bulunduğu, bu bağın mudiler aleyhine örgütlü, planlı ve kasıtlı olarak kötüye kullanıldığı ve mudilerin zarara uğratıldığı, banka tarafından hesaplarına yatırılan paraların aslında fiilen gönderilmediği, bu şekilde off shore hesaplarında toplanan paranın şirketlere usulsüz kredi kullandırılmak suretiyle tüketildiği, davacının alacağını tahsili imkanı bulunmadığı, uyuşmazlığı havale görünümlü mevduat toplama olarak değerlendirilmesi gerektiği, bir güven kurumu olan bankanın bu durumu bilerek davacıyı off shore yönlendirdiği, davacı alacağından davalı bankanın sorumlu gerekçesiyle davanın kabulü ile 9.000 TL'nin 16.11.1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 2/2 maddesi uyarınca avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili ve fer'i müdahil vekili temyiz etmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve davalının sorumluluğunun BK'nın 41, 55 ve TTK'nın 336'ncı maddelerinden kaynaklanmasına, davacı zararının off shore bankasından tahsil etme olanağının kalmadığının anlaşıldığı andan itibaren zamanaşımı süresinin başlamasının gerekmesine göre, davalı banka ve fer'i müdahil aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.
2- Dava, banka hesabındaki paranın tahsili istemine ilişkindir. Uyuşmazlık konusu hesabın açılmasını teşvik eden 22.12.1999 tarihinde devir olunduğu, 26.01.2001 tarihinde ise ile devren birleştirildiği, yine arasında yapılan 09.08.2001 tarihli hisse devir sözleşmesi ile külli halefiyet prensipleri çerçevesinde bu banka ile birleştirildiği, anılan sözleşmenin 6.13 maddesi uyarınca bankanın devir tarihinden önceki döneme ait olması kaydıyla, devir alan bankanın maruz kalabileceği her türlü taleplerden doğacak tüm yükümlülükten ve bunlara ilişkin olarak mahkemelere intikal etmiş bulunan dava, takip ve benzer işlemlerin sonuçlarından sorumlu olacağının kararlaştırıldığı, davacı alacağının, esasen fona devredilen işlemi olduğu, somut uyuşmazlık itibariyle davalı bankanın 5411 sayılı Kanun’un 140. maddesi uyarınca harçtan muaf bulunduğu dikkate alınmadan yazılı şekilde harçtan sorumlu tutulması doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmekte ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile, hüküm fıkrasının 2. ve 3. bendinin hükümden çıkarılarak yerine ''davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafından yatırılan 133,65 TL tutarındaki peşin harcın ve başvuru harcının talep halinde davacıya iadesine,'' ibaresinin eklenmesine ve 4. bentte yer alan “Davacı tarafından yatırılan başvuru harcı ” ibaresinin çıkarılması ve “...toplam 589, 90 TL” ibaresinin çıkarılarak yerine “toplam 456,25 TL” ibaresinin konulması ile kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.