Taraflar arasında görülen davada verilen 30.04.2013 tarih ve 2011/176-2013/63 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin “” ibareli yakı tabir edilen ürün markasına sahip olduğunu, 22/10/1979 tarih nolu markanın korunmakta olduğunu, ancak davalının taklit ürünlerde markayı kullandığını, şikayetleri üzerine yapılan soruşturmada sahte ürünlerin bulunduğunu ve davalı sanık hakkında kamu davası açıldığını, müvekkili marka sahibinin ticari anlamda zarar gördüğünü, lisans yöntemi esas alınarak tazminat hesabı yapılarak tahsilini, tedbir kararı verilmesini, 10.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili; müvekkilinin “” tabirli ürünün sahtesini üretip satmadığını, böyle bir olanağının bulunmadığını, tespit edilen ürünlerin seyyar satıcı tarafından dükkana bırakıldığını, 300 adet yakıdan her hangi bir kazançlarının bulunmadığını, sahteliklerini bilmediklerini, tecavüze ilişkin bir delil bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı şirketin “” ibareli 15595 nolu 22/10/1979’dan beri korunan markanın “ ürünleri bakımından tescilli sahibi olduğu, davalının 21/04/2010 tarihli suç tespit tutanağı ile anlaşıldığı üzere taklit “yakı” ürünlerinde bu markayı kullandığı ve satışa sunduğu, gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.000 TL maddi tazminatın, ayrıca olayın mahiyetine göre 4.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden yasal faiziyle davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 306,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.