MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Mersin 3. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/10/2012 tarih ve 2011/1414-2012/1026 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili nezdinde nakliyat emtia sigorta poliçesi ile sigorta örtüsü altına alınan granit emtiasının Çin’den Türkiye’ye taşınması işinin davalı tarafından üstlenildiğini, ancak emtianın bir kısmının hasarlı telim edilmesi nedeniyle müvekkilince sigortalısına 2.021,00 TL ödeme yapılmak zorunda kalındığını, davalı taşıyanın hasar ve zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, anılan meblağın rücuan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, ihtilaf deniz taşımasından kaynaklandığı için davaya Asliye Ticaret Mahkemesinde bakılması gerektiğini, görev ve işbölümü itirazları olduğunu, müvekkilinin acente olup asıl taşıyan APL olduğundan davanın husumetten reddi gerektiğini, konişmentonun 28. maddesindeki tahkim şartı nedeniyle Singapur Mahkemelerinin görevli olduğunu, hasarın TTK’nun 1065. ve 1066. maddeleri uyarınca usulünce tespit edilip süresinde ihbarda bulunulmadığını, konişmentodaki “SHİPPER’S LOAD ve STOW AND COUNT” kayıtları nedeniyle müvekkilinin sorumluluğu bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının taşınan yükteki hasarın kendi kusuru olmaksızın meydana geldiğini kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
1- Dava, nakliyat emtia sigorta poliçesinden kaynaklanan rucuan tazminat istemine ilişkindir. Taraflar arasındaki uyuşmazlıkta sigortalı emtianın davalının sorumluluğunda gemi ile Çin’den Türkiye’ye taşındığı, emtianın taşıma sırasında hasarlandığı iddia edilmiştir. Taşıma deniz yolu ile gerçekleştirilmiştir. Davanın açıklanan niteliğine göre, uyuşmazlığın çözümünde TTK’nun deniz ticaretine ilişkin hükümlerinin uygulanması zorunludur. Bu durumu değerlendirme görevi de Denizcilik İhtisas Mahkemesine aittir.
6762 sayılı Türk Ticaret Yasası’nın 4. maddesine eklenen fıkrada, iş durumunun gerekli kıldığı yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’nun olumlu görüşü ile Adalet Bakanlığınca, bu Yasa'nın Dördüncü kitabında yer alan deniz ticaretine ilişkin ihtilaflara bakmak ve asliye derecesinde olmak üzere Denizcilik İhtisas Mahkemeleri kurulacağı, bu mahkemelerin yargı çevresinin Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Anılan yasal düzenleme doğrultusunda Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’nun 20.07.2004 gün ve 370 sayılı kararıyla da bu tür davalara denizcilik ihtisas mahkemesi bulunmayan yerlerde birden fazla ticaret mahkemesi bulunması halinde (1) numaralı ticaret mahkemesinin bakacağı belirlenmiştir. Deniz İhtisas Mahkemesi sıfatlı ticaret mahkemesi ile diğer mahkemeler arasındaki ilişki, görev ilişkisidir. Deniz İhtisas Mahkemesi'nin görev alanın tayininde davanın değeri önemli olmayıp, uyuşmazlığın deniz ticaretinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı esas alınacaktır. O halde, somut olayda denizcilik ihtisas mahkemesi sıfatıyla Mersin 1 numaralı Ticaret Mahkemesi’nin görevli olduğu dikkate alınıp, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.
2- Bozma neden ve şekline göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek bulunmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.