MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/12/2012 tarih ve 2012/54-2012/248 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, taraflar arasında reklam kampanyalarını yürütmek üzere 2000 yılında bir sözleşme imzalandığını, sözleşme uyarınca filmin telif haklarının müvekkiline ait olduğunu, 2001 yılında da Moskova ve Madrid tanıtma müşavirliği aracılığıyla yeni reklam sözleşmesi yapıldığını, bu sözleşmelere göre davalının uluslararası piyasa teamüllerine uygun olarak yapmak zorunda olduğu rutin kreatif üretimler için herhangi bir ücret talep edemeyeceğini, buna rağmen davalıya Madrid Tanıtma Müşavirliği'nce 34.628,07 Euro Moskova Tanıtma Müşavirliği'nce de 63.132,73 USD ödeme yapıldığını, bu ödemelerin istirdadı şartlarının oluştuğunu ileri sürerek, ödemelerin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilinin 2001 yılında yapılan sözleşmeler kapsamında hazırladığı ürünlerin rutin kreatif çalışma seviyesini aştığını, zira Madrid ve Moskova bağlantılı olarak hazırlanan reklam filmlerinin oluşturulması için yeniden yaratıcı çalışma gösterildiğini, ödemelerin sözleşme gereği hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı kurumun telif haklarına sahip olduğu 2000 yılında hazırlanan filmin sinema eseri niteliğinde bulunduğu, bu filmlerden yararlanmak suretiyle 2001 yılında yapılan sözleşmeler uyarınca hazırlanan iki adet reklam filminin de sinema eseri mahiyetinde olduğu ancak sonradan hazırlanan iki adet reklam filminin sinema tekniğinin kullanılışı, yakın ve uzak plan çekimlerin, sahnelerin kompozisyonu ve akışı, müzik senkronizasyonu açısından farklı oldukları, bunların uluslararası piyasa teamüllerine göre yapımcının yapmak zorunda olduğu rutin kreatif üretim olarak değerlendirilemeyeceği, aksine bu çalışmaların yaratıcı çalışma niteliğinde bulunduğu, bu bedelin belirlenerek davacı kurum tarafından davalıya ödendiği, geri istenmesini gerektiren hukuki bir neden olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına mahal olmadığına, 03/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy