Taraflar arasındaki davadan dolayıe verilen 18/02/2013 gün ve 2011/197-2012/124 sayılı hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi; temyiz talebinin reddine dair 18/02/2013 tarihli ek karar davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
Mahkemenin 18/02/2013 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararı temyiz eden davalı vekiline 05/03/2013 günü tebliğ edilmiş ve temyiz talebinin reddine dair karar HUMK'nın 434. maddenin atıf yaptığı 432. maddenin son fıkrasında yazılı yedi günlük süre geçirildikten sonra 19/03/2013 günü davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Aynı Yasa’nın 432/4. maddesine göre süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay da bu konuda karar verebileceğinden, davalı vekilinin mahkemenin 18/02/2013 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararına yönelik temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin mahkemenin 18/02/2013 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek kararına yönelik temyiz isteminin REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 12.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy