MAHKEMESİ:FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/12/2013 tarih ve 2012/70-2013/273 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili; müvekkili şirketin 2009/49157 sayılı "...." ibareli marka başvurusunun sahibi olduğunu, başvuruya davalı şirketin ...." ibareli markalarını dayanak göstererek itirazda bulunduğunu, itirazın Markalar Dairesince reddedildiğini ancak, yeniden inceleme isteminin YİDK tarafından kabul edildiğini, oysa markaların telaffuz, görsel ve anlamsal olarak farklı olduğunu, tüketiciler nezdinde farklı çağrışımlar yapacağını ileri sürerek 2012-M-129 sayılı YİDK kararının iptaline ile marka başvurusunun tescil işlemlerinin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı Türk Patent Enstitüsü vekili; YDİK kararının yerinde ve hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Davalı şirket vekili; markaların ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, her iki markanın esas unsurlarının “touch” olduğunu, dava konusu markanın müvekkil markasının serisi gibi algılanacağını, görsel ve fonetik açıdan markaların benzerliğinin tüketici nezdinde bağlantı kurulmasına yol açacağını, başvurunun tescili halinde davacının bu tanınmışlıktan haksız fayda sağlayacağını, tüketicilerin bu markayı müvekkiline ait yeni bir marka sanacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; YDİK kararının doğru olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 03/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.