MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/05/2014 tarih ve 2013/240-2014/133 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili adına 2005/12936 numara ile 20, 35 ve 37. sınıflar için tescilli “...” markası bulunduğunu, davalının “...” ibaresini taşıyan markasının müvekkilinin markası ile iltibas yaratacak şekilde, tanınmışlığından istifade ederek, kötüniyetli olarak adına tescil ettirdiğini, markaların ayniyet derecesinde benzer olduğunu ileri sürerek, davalı adına 2012/05227 no ile tescilli markanın hükümsüzlüğünün tespiti ile sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, markalar tamamen farklı olduğundan karıştırmaya sebebiyet vermeyeceği gibi, fiilen iltibasın gerçekleşmesinin de mümkün olmadığını, müvekkilinin marka tescili 2006 yılında olmakla birlikte, içerisinde bu ibareyi taşıyan başka tescilli markalarının da bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, her iki tarafın mobilya ürünlerinin üretim ve satışıyla ilgili faaliyette bulundukları, daha çok düğün paketi şeklinde ürün satışı gerçekleştirdikleri, davacının “...”, davalının da “...” markalarını kullandıkları, “...” ibaresinin düğün yapacak ailelere hitap edecek mobilya ve ev eşyası ürünleri satışında ayırt ediciliği düşük seviyede ve zayıf bir marka olduğu, markalar arasında ortalama tüketicileri iltibasa düşürebilecek derecede bir benzerlik bulunmadığı çünkü, ürünlerin pahalı, uzun araştırma sonucunda tercih edilebilecek nitelikte olduğu, öte yandan markaların eş zamanlı kullanıldığı, fiili olarak iltibasın doğduğuna ilişkin bir kanıt veya ispat bulunmadığı, bunun, davacı markaları ile davalı işareti arasında fiilen iltibasın gerçekleşmesinin ve birbirlerinin bilinirliğinden yararlanmalarının imkânsız olduğunu gösterdiği, özellikle 35. sınıf hizmetlerin hitap ettiği tüketici kesiminin sahip olduğu nitelik ve bu ürünlerin satın alınması için ayrılacak zaman ile dikkat ve özen gözetildiğinde bu iki işareti karıştıracak olan kişilerin ortalama tüketici olarak nazara alınmasının olanaksız olduğu, başvuru konusu işaret ile
davacı markaları arasında işletmesel bağlantılandırmayı tesis eden herhangi bir unsurun bulunmadığı, başvuru konusu işaretin davalının önceki markasının serisi mahiyetinde olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve hükümsüzlüğü istenilen dava konusu markanın, davalı adına daha önceden tescilli 2006/41130 sayılı markanın asli unsurlarını taşıyan ve o markanın serisi niteliğinde marka olarak değerlendirilecek olmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 10/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy