MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/06/2014 tarih ve 2008/228-2014/411 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin restaurant işlettiğini, "..." markasını 43. sınıf hizmetler için adına tescil ettirdiğini, daha önce davalı hakkında müvekkilinin markasına tecavüzden dolayı men kararı verilmesine rağmen davalının müvekkilinin markasını izni olmaksızın aynı sektörde kullanmaya devam ettiğini ileri sürerek 556 sayılı KHK'nın 66/2-b maddesi uyarınca 15.000 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faiz ile tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili müvekkilinin "...." ibaresini davacıdan önce marka olarak kulladığını ve bilinir kıldığını, önceki men kararının henüz kesinleşmediğini, taraflar arasında davacı markasının hükümsüzlüğü davasının bulunduğunu, davacının sürekli olarak işyerini açık tutmadığını, bu nedenle maddi manevi zararının bulunmadığını, talep edilen manevi tazminatın fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, hükme dayanak yapılan bilikişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre taraflar arasında daha önce görülüp kesinleşen davada davalının "...." ismini kullanarak davacı markasına tecavüzde bulunduğunun tespit edilip davalının tecavüzünün menine karar verildiği, davalının bu karara rağmen davacının markasına tecavüz ettiği gerekçesiyle 556 sayılı KHK'nın 66/2-b maddesine göre hesaplanan 6.908,59 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek reskont faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiştir.
Kararı, davalı temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 623,95 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.