MAHKEMESİ : İSTANBUL 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 02/07/2013
NUMARASI : 2011/196-2013/89
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/07/2013 gün ve 2011/196-2013/89 sayılı kararı reddeden Daire’nin 07/05/2014 gün ve 2014/1692-2014/8669 sayılı kararı aleyhinde davalı F.. Ü.. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, 2006 yılında eser sahipliği kendisine ait "V.V." isimli şarkıya klip çekerek ulusal kanallarda ve internet ortamında yayınlandığını, bu klibin yönetmeninin davalı K.. K.. olduğunu, davacıya ait klibin görüntülerinin yine yönetmeni davalı K.. K.. olan, davalı F.. Ü.. tarafından seslendirilen "H." adlı şarkının klibinde montajlama suretiyle kullanıldığını, kullanımın esinleme olmayıp %60'ının müvekkilinin klip görüntülerinden aynen alındığını, ayrıca davacıya ait görüntülerin de klipte yer aldığını, tanınmış bir sanatçı olan davacının dansçı kız gibi gösterildiğini, müvekkilinin izin ve muvafakatı alınmadan bu klip görüntülerinin kullanılması nedeniyle mali ve manevi haklarının ihlal edildiğini ileri sürerek FSEK'nin 69. maddesi gereğince tecavüzün önlenmesi için klibin yayınının durdurulmasını hak ihlali nedeniyle FSEK'nin 68 ve 70. maddesi gereği 50.000 TL manevi tazminat ve üç katına kadar isteme hakkını saklı tutarak şimdilik 50.000 TL maddi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.
Mahkemece, davalı yapımcı şirket hakkındaki davanın reddine, diğer davalılar hakkında açılan davanın ise kısmen kabulü ile 10,000 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın davalılar F.. Ü.. ve K.. K..'tan tahsiline dair verilen kararın davacı vekili ve davalılar K.. K.. ile F.. Ü.. vekillerince temyizi üzerine dairemizce davalı F.. Ü.. vekilinin temyiz isteminin reddine, kararın davacı ve davalı K.. K.. yararına bozulmasına karar verilmiştir.
Davalı F.. Ü.. vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
1- Bazı maddeleri dışında 19/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesine göre “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile 7201 sayılı Kanun'un 21. maddesine eklenen ikinci fıkrasında, “Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.” düzenlemelerine yer verilmiştir.
Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yazılı adresine, 21. maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.
Dosyanın incelenmesinde, davalı F.. Ü..'e gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmiş ise de, adı geçen davalının dava dilekçesinde ve vekilinin istifa dilekçesinde bildirdiği “Z. Caddesi T. Apt. ..Blok ..Akatlar/B./İ.” adresine vekillikte çekilme dilekçesinin Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesi uyarınca tebliğ edildiği, bu suretle dosyada adı geçen davalının daha önce gösterilen adresine usulünce yapılmış tebligat adresi bulunmasına rağmen bildirilen bu adrese değil de doğrudan mernis adresindeki adrese Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre yapılan karar ve davacı vekilinin temyiz dilekçesi tebligatı geçersizdir.
Dairemizin 07/05/2014 tarihli 2014/1692 Esas 2014/8669 Karar sayılı ilamının (1) numaralı bendi ile davalı F.. Ü.. vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmiştir. Oysa, açıklandığı üzere adı geçen davalıya yapılan karar ve temyiz dilekçesi tebliğinin geçersiz bulunduğu, öğrenme tarihi nazara alınarak temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla davalı F.Ü. vekilinin temyiz isteminin süresinde bulunmadığı gerekçesiyle reddine dair Dairemiz’in 07/05/2014 tarihli 2014/1692 Esas 2014/8669 Karar sayılı kararının 1. bendinin kaldırılarak, davalı F.. Ü.. vekilinin temyiz itirazlarının incelemesine karar vermek gerekmiştir.
2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı F.. Ü.. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı F.. Ü.. vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemiz’in 07/05/2014 tarihli 2014/1692 Esas 2014/8669 Karar sayılı “temyiz isteminin reddine” dair 1 numaralı bentte yer alan kararının kaldırılmasına, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davalı F.. Ü.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ilk temyizde iade edildiği anlaşılan 346,80 TL'nin mahsubla eksik kalan 678,80 TL temyiz ilam harcının davalı F.. Ü..'ten alınmasına, ödediği karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyen F.. Ü..'e iadesine, 13/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy