Taraflar arasında görülen davadnce verilen 17.05.2012 tarih ve 2011/782-2012/351 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davayı üstlenen vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 17.220 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankaya devrinden önce armaris tarihinde 7.000 TL parasını % 82 faiz oranı ile yatırdığını, 21.12.1999 tarihind yönetimine tarafından el konularak bankacılık yapma ve mevduat kabul etme izni kaldırıldığını ve yönetiminin e devredildiğini, bu bankanın daha son birleştirildiğini ve de davalıya satıldığını, müvekkilinin bankaya yatırmış olduğu mevduatın davalı banka yönetimi tarafından kurulan dava dışlı paravan banka hesabına aktarıldığını, bu şekilde toplanan paranıni tarafından grup şirketlere ve hayali şirketlere usulsüz kredi vermek suretiyle tüketilmiş olduğunun tespit edildiğini ileri sürerek 7.000 TL mevduat alacağının davalı bankadan tahsiline, alacağa 16.12.1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 2/2. maddesi gereğince % 82'den aşağı olmamak üzere temerrüt faizi uygulanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı ve davayı üstlenevekili davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, somut olayda davacı adına,yönlendirmesi sonucu . nezdinde mevduat hesabı açıldığı, davalı banka tarafından dürüstlük kuralından kaynaklanan bilgilendirme yükümlülüğüne uyulmaksızın, davacı mudiye, davalı olan güveni kötüye kullanılarak ve iradesi sakatlanmak suretiyle havale talimatı imzalatıldığı, .../...
-2-
havale edilmek üzere davacı tarafından davavdi edilen mevduatın, hesap üzerinde önce urulu mevduat olarak aktarıldığı ve ardından da bu dış bankaya aktarılan mevduatın aracı banka iştiraki şirketlere kredi verilmek suretiyle tüketildiği, TTK'nın 336/5, 339. ve 321. maddeleri gereğe yönetim kurulu üyelerinin alacaklılara karşı verdikleri zararlardan sorumlu oldukları gerekçesiyle 7.000 TL'nin 16.12.1999 tarihinden itibaren reeskont faizi uygulanarak davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiştir.
Kararı, davayı üstlenen vekili temyiz etmiştir.
1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davayı üstlenekilinin aşağıdaki bent dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2-Ancak, 5411 sayılı Kanun'un 140. maddesi uyarına dümlülüklerden muaf tutulmuştur. Davalı bankanın tiyle devralmış olması nedeniyle, bu alacak yönünden, harçtan muaf olmasına rağmen mahkemece harçtan sorumlu tutulması doğru görülmemiş, hükmün bu yönden bozulması gerekmiş ise de, anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davayı üstlenenin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle, kararın hüküm fıkrasının 2. paragrafının tamamının hükümden çıkartılarak yerine “Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacının peşin olarak yatırdığı 103,95 TL harcın karar kesinleştiğinde istek halinde davacıya iadesine” ibaresinin eklenmesine, kararın bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy