Taraflar arasında görülen davada emesi’nce verilen 16.04.2012 tarih ve 2010/101-2012/72 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili şirketlerinin 1980 yılından beri otomotiv yedek parçalarının üretimi ve satışı alanlarında faaliyet gösterdiğini, bu ürünlerin dâhil dünyanın pek çok ülkesinde pazarlandığını, davalının müvekkili şirkete ait olan “ibareli markayı haksız olarak tescil ettirdiğini, davalı tarafından yapılan tescilin kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, davalıya ait markanın hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkilinin oto tamir ve onarımı alanında hizmet verecek şirket faaliyetlerinde kullanılmak üzere markasını tescil ettirdiğini, davacının korunan marka hakkının mevcut olmadığını, davacının markasının tanınmışlık iddiasının yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı ve davacı markalarının aynı sınıfta tescilli olduğu, davacının davalının markasının başvuru tarihi olan 27.01.2009 tarihinden çok daha önceticari faaliyette bulunduğu, ihtilaf konusu markanın davacı adına İtalya’da 09.01.1987 tarihinde “taşıtlar için karoser, şase, saç aksam” bakımından 12. sınıfta tescil edildiği, gerçek hak sahibinin davacı olduğu, davalının başvuru tarihi olan 27.01.2009 tarihi itibariyle davacının yurt dışında tescilli markasının1.mükerrer 6. maddesi anlamında tanınmış marka olduğu, davalının markası ile davacının markalarının ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğu, davalının marka tescilini yaptırırken kötü niyetli olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.