MAHKEMESİ: GEBZE 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ: 25/12/2013
NUMARASI: 2012/213-2013/1096
Taraflar arasında görülen davada Gebze 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/12/2013 tarih ve 2012/213-2013/1096 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili asıl ve birleşen davalarda, müvekkilinin K... isimli bayan giyim mağazalarının sahibi olduğunu, Gebze'de bulunan mağazayı 15.03.2011 tarihinde davalı İ.. D..'a, Çanakkale ve Bandırma'da bulunan mağazaları 11.05.2011 tarihinde davalı A.. D..'a sözleşmeyle devrettiklerini, işyerlerinde ticari faaliyette bulunan ve fiilen işleten davalıların vergi ve SSK kayıtlarını üzerine almadıklarını, anılan ödemeleri davacının yaptığını ileri sürerek, asıl davada 16.451 TL'nin, birleşen davada 29.591 TL'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalılar vekili, davacı ile işletme devir sözleşmesi yapılmakla birlikte fiilen yeri kendilerinin işletmediğini, davacının mağazanın kira sözleşmesini kendi adına düzenlediğini, devir konusunda kendilerini oyaladığını, devir bedelini iade etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında işletme devir sözleşmeleri tanzim edildiği, vergi ve SSK kayıtlarının davacı üzerinde bulunduğu, mağazaların davalılar tarafından işletildiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava, işletme devrinden kaynaklanan alacak istemine ilişkin olup, mahkemece işletmeye konu mağazaların davalılar tarafından devralındığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, taraflar arasında düzenlenen noter devir sözleşmesinde davalılar imzalı beyanları ile işletme hakkının tamamını içinde bulunan demirbaşları devir ve teslim aldıklarını belirttiklerine göre, bu durumun aksini davalıların ispatlaması gerekir.
Bu itibarla, davalılara işletme hakkını devralmadıklarına dair ispat hakkı tanınarak, duruşmada dinlenen davacı tanıklarının işletmenin davalılar tarafından devralındığına dair beyanları değerlendirilerek, işletmelerin devralınmadığının ispatlanamaması durumunda davacının talep ettiği tarihler itibariyle vergi ve prim borçları belirlenerek, neticesine göre bir karar vermek gerekirken, yanılgılı değerlendirmelerle ispat yükü ters çevrilerek yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.