Taraflar arasındaki davadan dolayı verilen 12/12/2013 gün ve 2012/111-2013/230 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
Karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK’nın 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi hükmüne göre, miktar veya değeri 1.000 TL'yi geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesindir. Bu miktar, karar tarihi olan 12.12.2013 tarihi itibariyle 1.820.00 TL'dir. Dava dilekçesinde, 1 TL manevi tazminata hükmedilmesine karar verilmesi istenilmiş, mahkemece, davanın kabulüne ve 1 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Mahkemece kabul edilen miktar, yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kalmaktadır. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davalılar vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle miktardan reddine karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davalılar vekilinin temyiz isteminin miktardan REDDİNE, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 24/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy