MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/09/2015 tarih ve 2015/468-2015/499 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette işçi olarak çalıştığını, müvekkili yanıltılarak imzalanan acentelik sözleşmesinin geçerli olmadığını ileri sürerek, sözleşmenin muvazaalı olduğunun tespiti ile 5.000,00 TL kıdem, 1.000,00 TL ihbar tazminatının tahsili ile ... ve vergi borçlarından sorumlu olmadığının tespiti teminat senedinin davalıdan alınarak mahkemece saklanmasına ve iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, taraflar arasında acentelik sözleşmesi olduğunu, davacının işçi olmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının müvekkilini ibra ettiğini, muvazaa olduğu kabul edilse dahi davacının kendi muvazaasına dayanamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca, taraflar arasındaki temel uyuşmazlığın asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etki edip etmediği noktasında toplandığı bu haliyle mahkemenin görevli bulunmadığı gerekçesiyle dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine, talep halinde dosyanın görevli ... İş Mahkemeleri'ne gönderilmesine karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.