MAHKEMESİ: KONYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ: 07/03/2013
NUMARASI: 2011/3-2013/207
Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/03/2013 gün ve 2011/3-2013/207 sayılı kararı bozan Daire’nin 06/05/2014 gün ve 2013/16117-2014/8603 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili şirketin adına tescilli, esaslı unsuru "S. ibaresi olan çok sayıda markası bulunduğunu, markaların uzun yıllardır sektörde kullanıldığını,davalı tarafın, tescilli markalarıyla ayırt edilemeyecek derecede benzer "S.+Şekil" ibareli işaretin marka olarak tescili için haksız ve kötüniyetli bir şekilde TPE'ye müracaat ettiğini, ancak söz konusu marka başvurusuna müvekkilinin yaptığı itirazı üzerine TPE YİDK tarafından başvurunun reddedildiğini, davalının işbu kararın iptali için açtığı davanın da reddedildiğini, davalının "S." ibaresi üzerinde müvekkili şirketin hak sahibi olduğunu, kendisinin davacı olduğu dosyada öğrendiği halde söz konusu ibareyi halen marka olarak hakkı olmadan kullandığını ve müvekkili şirketin 556 sayılı KHK'dan doğan haklarına tecavüz ettiğini, davalının kötüniyetli olarak eylemlerini sürdürdüğünü, müvekkili şirketin marka hakkından faydalanma düşüncesi içinde olduğunu, davalı şirketin halen basın ve yayın organları kanalıyla yoğun bir şekilde reklamını yapmak suretiyle müvekkili şirketin tescilli markalarından doğan haklarına tecavüzü sürdürdüğünü ileri sürerek, öncelikle 556 sayılı KHK'nın 7/a madde ve fıkrası uyarınca halk arasında karışıklığa sebep olan "S." ibaresinin yer aldığı yazılı ve görsel basındaki tüm reklamların durdurulmasına ve panolardaki tüm reklamların indirilmesine, markaya tecavüzün tespit, men ve ref'ine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 556 sayılı KHK'nın 66/c maddesi uyarınca 100.000 TL nin davalıdan tahsiline, 556 sayılı KHK'nın 68. maddesi uyarınca 100.000 TL maddi, 100.000 TL manevi olmak üzere toplam 200.000 TL'nin davalıdan tahsiline, 556 sayılı KHK'nın 77/c maddesine göre, zararların karşılanmasının teminatı olarak 500.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuştur.
Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 09/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.