MAHKEMESİ : ANKARA 3. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
TARİHİ : 16/01/2014
NUMARASI : 2012/196-2014/3
Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/01/2014 tarih ve 2012/196-2014/3 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı TPE nezdinde 2010/43246 sayılı 30. sınıfta yer alan mallara ilişkin olarak Bifa Negrillo+şekil ibareli marka tescil başvurusunda bulunduğunu, davalı E. Gıda San. ve Tic. A.Ş.'nin adına tescilli E. N.+şekil ibareli 2001/26084 ve 92592 sayılı markalarını mesnet göstererek başvuruya itiraz ettiğini, bu itiraz neticesinde TPE YİDK tarafından verilen 2.7.2012 tarihli 2012-M-1824 sayılı karar ile başvuru kapsamında yer alan “şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler, kokolinler, pastalar, tartlar, kekler” yönünden başvurunun reddedildiğini, müvekkilinin TPE nezdinde 9.9.1993 tarih ve 144721 sayılı B. N. markasının bulunduğunu, uzun yıllar bu markasını bisküvi, gofret kraker gibi ürünlerinde kullandığını, müvekkili adına TPE nezdinde 2009/04508 nolu tasarım tescilinin olduğunu, söz konusu tasarımın başvuruya konu markaya ait ürün ambalajına dair tescil edildiğini, müvekkiline ait marka ile redde mesnet markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını, ileri sürerek TPE YİDK tarafından verilen 2.7.2012 tarih 2012-M-1824 sayılı kararın başvuru kapsamından “şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler, kokolinler, pastalar, tartlar, kekler” hakkındaki kısmının iptaline bu talep kabul edilmediği taktirde 1993/144721 sayılı marka ile kullanım hakkına sahip olunan bisküviler, gofretler ve krakerler yönünden tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı TPE vekili, markalar arasında iltibasa mahal verir düzeyde benzerlik bulunduğunu, tescil kapsamından çıkartılan ürünlerin aynı veya benzer türden olduklarını savunarak davanın reddini istemiştir.
Davalı E.. A.. vekili, davacı vekilinin dava dilekçesinde başvuruya konu markanın B. N. ibarelerinden oluştuğuna dair beyanda bulunduğunu, ancak başvuruya konu markanın sadece N.+şekil ibaresinden oluştuğunu, müvekkili adına TPE nezdinde tescilli 1.7.1986 tarih 86/092592 sayılı E. N. 13.12.2001 tarih 2001/26084 sayılı E.N.+ şekil, 17.2.2011 tarih 2011/12943 sayılı E. N. + şekil ibareli markaların bulunduğunu, başvuruya konu markanın müvekkiline ait markanın tescil edildiği ürünleri kapsadığını, müvekkiline ait markanın tanınmış marka sayıldığını, davacının dayanak yaptığı önceki markanın tamamen farklı olduğunu, bu nedenle davacı yararına müktesep haktan bahsedilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; başvuruya konu marka ile redde mesnet gösterilen markalar arasında görsel, işitsel ve kavramsal anlamda benzerlik bulunduğu, markalar kapsamında yer alan malların aynı veya benzer türden olduğu, ortalama tüketicilerin en azından başvuruya konu marka ile redde mesnet markaları taşıyan malların aynı işletmeden veya ekonomik veya ticari olarak bağlantılı işletmelerden geldiği yanılgısıyla hareket edebileceği, davacının, adına tescilli 144721 sayılı marka nedeniyle kazanılmış hakkı bulunduğuna dair iddialarının başvuruya konu marka ile önceki markanın farklı olması, başvuru listesinde yer alan emtiaların genişletilmesi, önceki markanın başvuru tarihi itibariyle ihtilaflı olması nedeniyle dayanaksız olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy