MAHKEMESİ: ANKARA 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ
TARİHİ: 20/01/2015
NUMARASI: 2014/124-2015/13
Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/01/2015 tarih ve 2014/124-2015/13 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı T. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili; Özelleştirme kapsamında T. bünyesinde 20 ayrı dağıtım bölgesi oluşturulduğunu ve hisselerinin tamamının T.'a ait olmak üzere her biri için ayrı dağıtım şirketi kurulduğunu, bunlardan birinin de A.Elektrik Dağıtım Şirketi (A.E.) olduğunu, T. ile müvekkili arasında 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalandığını, İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin 7.4 ve 7.6. maddelerinde taraflar arasındaki ilişkinin İHDS öncesi ve İHDS sonrası dönem olarak ikiye ayrılmakta ve İHDS öncesi döneme ilişkin her tür sorumluluğun T.'a ait olduğunun kabul edilmekte olduğunu, takip ve davalardan doğacak her türlü mali yükümlülüğün T. tarafından karşılanacağını, M.O.'a ait T./B. Beldesi Ç. Mevkiisinde bulunan bahçesindeki 8 adet ceviz, 4 adet erik, 82 adet kavak ve 4 adet söğüt ağacını T.görevlileri elektrik tellerini ve hattını değiştirirken kesilmesi nedeniyle uğranılan zararın tazmini amacıyla müvekkili aleyhine açılan dava sonucunda müvekkili şirket tarafından 12.446,03 TL'nin M. O.'a ödendiğini, söz konusu bu ödemenin İHDS hükümlerine göre T.'a rücu etmekte haklı olduklarını ileri sürerek 12.446,03 TL'nin davalı T.'tan ödeme tarihi itibari ile işleyecek ticari faizi ile birlikte alınarak davacı müvekkili şirkete verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili; BK'nın 73.maddesi gereğince rücu davalarında zamanaşımının 2 yıllık süreye tabi olduğunu, İHDS, ihale şartnamesi ve hisse satış sözleşmesihükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağı, devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinbin kesinleştirildiğini, haksız ve yersiz olarak açılan davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; rücu talebine konu mahkeme kararı dağıtım faaliyetinin T. tarafından gerçekleştirildiği dönemdeki haksız eylemden kaynaklanmakta olup, bu durumda sözleşmenin 7.2 ve 7.4 maddelerinin uygulanma alanı bulacağı, bu durumda dağıtım faaliyetinin T. tarafından yürütüldüğü dönemdeki haksız eylemlerle ilgili sorumluluğun davalı şirkete ait olduğu ve davacı tarafça yapılan ödemenin (9.913,00 TL asıl alacak, 2.055,73 TL yasal faiz, 477,30 TL yargılama gideri olmak üzere toplam 12.446,03 TL) davalıdan tahsili gerektiği gerekçesiyle davanın kabulü ile 12.446,03 TL'nin 29.04.2008 tarihinden itibaren işleyecek avans faiz oranı ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.
Kararı, davalı T. vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı T. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı T. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 637,45 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.