(6102 S. K. m. 507)
Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/12/2015 tarih ve 2012/27-2015/663 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin kurucusu ve ortağı olduğunu, hala bu şirket adına kayıtlı sekiz adet araç bulunduğunu, ayrıca bu araçların bir bedelinin olduğu gibi hat bedeli olarak da değerlerinin olduğunu, davalı şirkete ihtarname yollanarak kar payı ödenmesinin istenildiğini, şirkette kar payının aylık maaş gibi ödendiğini, tüm ortakların almış olduğu kar payları miktarlarının sermaye payları aynı olduğu için aynı olması gerekirken kendisine hiçbir gerekçe göstermeksizin aylık 250,00 TL ödemede bulunabileceklerini belirttiklerini, fiilen çalışmasının da engellendiğini ileri sürerek, kar payının tespiti ile kısmi dava olarak 15.000,00 TL kar payının 30/10/2010 tarihinden itibaren reeskont faiziyle davalı şirketten tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, müvekkili şirketin ortaklarına kar payı dağıtmadığını, müvekkili şirketin sürekli zarar ettiğini, hissedarların birbir ayrılmaya başladığını, şirkete açılmış olan bir çok davanın mevcut olduğunu, davacının yaşı gereği araç kullanmasının mümkün olmadığını, alınan karar gereğince çalışmayan ortaklara emek harcamadıkları için ücret ödenmesinin mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı şirketin kurucu ortağı olduğu ve ortaklığının devam ettiği, davacının 62 yaşını 2010 tarihi itibari ile doldurduğu, Karayolları Taşıma Yönetmeliği gereği davacının bu tarihten itibaren fiilen şoförlük yapmasının mümkün olmadığı, bu durumun 21/04/2010 tarihli ortaklar kurulu kararında belirtildiği, şirketin ana sözleşmesinde ortaklara kar dağıtımı usulünün düzenlendiği, kar dağıtımı için şirketin kar etmesinin gerektiği, ancak davacının kar payı talep ettiği dönemlerde şirketin kar etmediği, davacı şirket içinde yerleşik bir usulden bahsetmişse de şirketin tacir olup ana sözleşmesi ile bağlı olduğu, davacının şirketin kar ettiği ve kendisinin bundan mahrum edildiği iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12/02/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy