MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/12/2015 tarih ve 2014/310-2015/1047 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili şirketin Borusan Makina’nın bayisi sıfatı ile jeneratör bakım-onarım servis ve yedek parça işi ile iştigal ettiğini, Borusan Makine’nin ... bayisi olan Atajen Jeneratör’den teknik destek aldığını, müvekkili ile Atajen Jeneratör'ün Mayıs 2014’de bir teknenin bakım ve onarım işini birlikte yaptıklarını, teknenin onarımı sırasında kullanılan müvekkiline ait bir adet CAT marka basınç saatinin Atajen Jeneratör'ün yedinde kaldığını, bu basınç saatinin 23/05/2014 tarihinde ...’den Marmaris'e gönderilmek üzere davalı kargo şirketine teslim edildiğini, ancak kargonun ulaşmadığını, saatin değeri olan 5.969,60 TL’nin davalıdan talep edildiğini, olumsuz yanıt verildiğini, davalının sorumlu olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 4.000,00 TL’nin kayıp tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacı tarafın basınç saatine ilişkin fatura veya fiş ibraz edemediğini, paketin içerisinde 5.969,60 TL tutarında eşya olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirkete ait bir adet CAT marka basınç saatinin 23/05/2014 tarihinde davalı şirketin ...'de bulunan kargo merkezine, davacı şirketin Marmaris’de bulunan iş yerine götürülmek üzere dava dışı Şenol Seziköz tarafından teslim edildiği, kargo takip fişi düzenlendiği, kargo ücretinin peşin olarak ödendiği, davalı şirket tarafından taşıması yapılan basınç saatinin davacı şirkete teslim edilmediği hususunun davalının da kabulünde olduğu, davalı taşıyıcının kargonun kaybolmasından dolayı sorumlu bulunduğu, sorumluluktan kurtulma koşullarının oluşmadığı, kaybolan kargo bedeli konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunduğu, kaybolan kargo bedelinin eşyanın taşınmak üzere teslim alındığı yer ve zamandaki değerine göre 3.000,00 TL tutarında olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 3.000,00 TL’nin 11/07/2014 tarihinden itibaren işletilecek ticari avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, yukarıda yazılı gerekçeyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
6102 sayılı TTK'nın 880. maddesinde, tazminatın eşyanın taşınmak üzere teslim alındığı yer ve zamandaki değerine göre hesaplanması gerektiği ve yine aynı Kanun'un 882. maddesi uyarınca tam ziya (tam kayıp) durumunda ödenecek tazminatın gönderinin net olmayan ağırlığının her bir kilogramı için 8,33 özel çekme hakkını karşılayan tutar ile sınırlı olduğu düzenlenmiştir. 6102 sayılı TTK'nın 886. maddesinde ise taşıyıcının sorumluluk sınırlamalarından yararlanamayacağı haller düzenlenmiştir.
Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalının mal bedelini tazminle yükümlü olduğu belirtilerek, taşımaya konu basınç saatinin taşınmak üzere teslim alındığı yer ve zamandaki değerinin 3.000 TL olabileceği belirlenmiş olmasına rağmen, TTK'nın yukarıda belirtilen düzenlemelerine ilişkin bir değerlendirme yapılmamamıştır. Bu itibarla, mahkemece 6102 sayılı TTK'nın 886. maddesi uyarınca davalının sorumluluk sınırlamalarından yararlanıp yararlanamayacağı, davalının sınırlı sorumluluğa tabi olduğunun belirlenmesi halinde ise, davaya konu emtianın ağırlığının tespiti için taraf delillerinin ibrazı sağlanarak, gerektiğinde uzman bilirkişi heyetinden rapor alınmak suretiyle, TTK'nın 880. maddesine göre taşınmak üzere teslim alındığı yer ve zamandaki değerine göre tazminat tutarı hesaplanıp, TTK'nın 882. maddesi uyarınca taşıyıcının üst sorumluluk sınırı tespit edilerek neticesine göre bir karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 11/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy