MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ
TÜRK MİLLETİ ADINA
Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 16/02/2017 tarih ve 2015/1673-2017/152 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili tarafından davalı şirkete ait işçilere servis hizmeti verilmesine rağmen bu hizmet karşılığı düzenlenen 9 adet fatura bedelinin ödenmemesi üzerine tahsiline yönelik başlatılan takibin davalının itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek, itirazın iptalini ve inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı, davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece bozmaya uyularak ispat yükü kendisine ait olan davacının gösterdiği diğer delillerle birlikte karşı tarafın ticari defterlerine de dayandığı, bu itibarla davalıya 2010-2011 yıllarına ilişkin defterlerini ibraz etmesi için kesin süre verildiği, davalının kesin sürede sunduğu ticari defter ve kayıtlarında inceleme yapıldığı, bilirkişi incelemesi sonucunda, davalının defterlerinin kapanış tasdiklerinin bulunmadığı, dolayısı ile usulünce tutulmadığı, delil niteliğinde olmadığı, kaldı ki delil olarak kabul edilse dahi kayıtlarda davalının davacıdan alacaklı göründüğünün belirlendiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye ...,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 04/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.