MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ
TÜRK MİLLETİ ADINA
Taraflar arasında görülen davada Malatya 4. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 18/01/2017 tarih ve 2016/960-2017/45 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı bahçesinin don rizikolarına karşı davalı tarafından teminat altına alındığını, 14.04.2011 tarihinde meydana gelen don nedeniyle kaysı ağaçlarının zarar gördüğünü ileri sürerek, şimdilik 10.000,00 TL’nın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama sırasını talebini 35.899,00 TL olarak ıslah etmiştir.
Davalı vekili, zamanaşımı def'i ile birlikte hasarın muafiyet sınırı altında olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece Dairemizin bozma ilamına uyularak, davaya konu olay 14.04.2011 tarihinde meydana gelmiş olup, kayısı ağaçlarında meydana gelen hasarın ilk hasat tarihi olan 01.07.2011 tarihi itibariyle belirlenebilir olması sebebiyle ıslah ile artırılan miktara yönelik zaman aşımının gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL’nın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ve davacının fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiştir.
Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.
Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 512,10 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 15/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.