MAHKEMESİ: ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ
Taraflar arasında görülen davada Konya 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 22/09/2017 tarih ve 2016/696 E.- 2017/797 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nce verilen 27/09/2018 tarih ve 2017/1196- 2018/959 sayılı kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olduğu anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 03.12.2019 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Dava, davalı şirkete ödenen paranın istirdadı istemine ilişkin olup davacı, dava dilekçesinde 31.300.- DM'nin (16.003,43 Euro) dava tarihindeki karşılığından şimdilik 20.000.- TL'nin avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş, 27.07.2017 tarihli dilekçesi ile davasını ıslah ederek 12.371.- Euro'nun dava tarihindeki karşılığının 44.056,84 TL olduğunu ileri sürerek toplam talebini 44.000.- TL'ye çıkarmıştır. İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulü ile 20.000.- TL'nin dava tarihinden işleyecek avans faizi, 23.043,96 TL'nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte olmak üzere toplam 43.043,96 TL'nin davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen karara karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
HMK'nın 6763 sayılı Kanunun 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi hükmüne göre, Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 40.000.- TL'yi geçmeyen davalara ilişkin verdiği kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu miktar, HMK'nın Ek 1. maddesi uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm tarihi itibariyle 47.530.- TL'dir. Mahkemece hükmedilen 43.043,96 TL'nin yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı anlaşılmaktadır. HMK'nın 366. maddesi delaletiyle kıyasen uygulanması gereken aynı Kanunun 346/2. maddesi hükmü uyarınca, kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilmesi gerekmekle birlikte, Yargıtay tarafından da bu yolda karar verilebileceğinden, davalı vekilinin kesin olan karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükme yönelik temyiz isteminin miktar yönünden REDDİNE, taraflara vekalet ücreti tayinine yer olmadığına, işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 03/12/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.