MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 17/03/2016 gün ve 2014/242 - 2016/219 sayılı kararı bozan Daire'nin 12/09/2018 gün ve 2016/14372 - 2018/5240 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı vekili, davacı şirketin tasfiye sürecinde olduğunu, tasfiye süreci devam ederken davalı banka nezdinde davacıya ait hesapta bulunan paraya bloke konulmuş olduğunu öğrendiklerini, yaptıkları araştırma neticesinde hesabın 1994-1996 ve 1998 tarihli çek hesaplarına ait olduğunu ve davalı banka tarafından ibraz edilmediği iddia edilen çek yapraklarının teminatı olarak paraya bloke konulduğunu tespit ettiklerini ancak davacının o tarihlerde bankaya ibraz etmediği herhangi bir çek yaprağının bulunmadığını, 48 adet çekin karşılığı olarak toplam 29.520,00 TL’nin haksız bir şekilde banka nezdinde tutulmasının şirketin hak kaybına ve davalı yanın haksız yere zenginleşmesine sebep olduğunu ileri sürerek 29.520,00 TL’nin ilk bloke edildikleri tarihten itibaren yıllara göre en yüksek reeskont faizi ile birlikte hesaplanarak davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.
Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirketin dava konusu çekleri teslim aldığı, bu konuda bir uyuşmazlık bulunmadığı, bu çeklerin 1994 ve 1998 tarihleri arasında davacıya teslim edildiği, davacı tarafından çeklerin davalıya iade edildiğine ilişkin bir delil sunulmadığı, dayanağını 3167 sayılı Yasa 10. maddesinden alan çek tazminatı yönünden zamanaşımı süresinin, banka ile çek hesabı sahibi arasında çek hesabı açılırken düzenlenen gayri nakdi kredi sözleşmesinin atipik bir sözleşme olması nedeni ile BK 125. md.'deki 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, talep tarihi itibari ile bu zamanaşımı süresinin dolmadığı, açıklanan nedenlerle davacının davalı bankadan 21.000,00 TL alacağı bulunduğu ve davacının haksız mahsup uygulama tarihi 24/07/2011 tarihinden borç tamamen ödeninceye kadar 21.000,00 TL matrah üzerinden artan ve azalan oranlarda avans faizi talep edebileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 21.000,00 TL’nin 24/07/2011 tarihinden itibaren faiziyle davalıdan tahsiline dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.
Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 20,80 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 477,45 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 18/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.