MAHKEMESİ: ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ
Taraflar arasında görülen davada Ankara Batı 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 05/07/2018 tarih ve 2017/367 E- 2018/319 K.sayılı kararın İhbar Olunan Ergo Sigorta A.Ş. Vekili ve davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin reddine-esastan reddine-kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 30/05/2019 tarih ve 2018/1813 E- 2019/669 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
6100 sayılı HMK’nın “Temyiz Edilemeyen Kararlar” başlığını taşıyan 362. maddesinin 1/a bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemeleri tarafından verilen ve miktar ve değeri 40.000,00 TL’yi aşmayan kararların temyiz edilemeyeceği hüküm altına alınmış, aynı Yasa’nın 362/2. maddesiyle ise, alacağın tamamının dava edilmiş olması hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kırk bin Türk Lirasını geçmeyen tarafın temyiz hakkı olmadığı ancak, karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer tarafın da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebileceği belirtilmiştir. Temyiz kesinlik sınırına ilişkin bu miktar kararın verildiği 15.02.2019 tarihi itibariyle 58.800,00 TL’dir. Davacı tarafca, 50.000 TL manevi tazminatın tahsili talep edilmiş, İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulü karar verilmiş, karara karşı davalı şirketin istinaf istemi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf isteminin kabulü ile ilk derece mahkemsi kararının kaldırılmasına, davalı ... hakkında açılan manevi tazminat davasının reddine, davalı A Pamukkale Taşımacılık Turizm Ticaret Limited Şirketi hakkında açılan manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile, 20.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihi olan 21/03/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Pamukkale Taşımacılık Turizm Ticaret Limited Şirketinden alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir. Bu itibarla, yukarıda zikredilen Yasa hükümlerine göre verilen karar kesindir.
6100 sayılı HMK’nın 366. maddesinin yaptığı yollamayla somut olaya uygulanması gereken aynı Yasa’nın 346/1. maddesi hükmüne göre, miktar itibariyle temyizi kabil olmayan kararlar hakkındaki temyiz istemiyle ilgili olarak Bölge Adliye Mahkemesi tarafından karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden davacı vekilinin temyiz isteminin miktar yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükme yönelik temyiz isteminin REDDİNE, işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine 02/03/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy