MAHKEMESİ: BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 8. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 07/12/2017 tarih ve 2015/315 E- 2017/1319 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 18/09/2019 tarih ve 2018/972 E- 2019/1163 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, davacı şirketin davalı için 2 uçuş gerçekleştirdiğini ve bu kapsamda davalıya 04/11/2010 tarihli 15.000,00 USD bedelli ve 03/02/2011 tarihli 63.000,00 USD bedelli iki adet fatura kesildiğini, esasen ilk uçuşun 25.000,00 USD ve diğerinin 53.000,00 USD bedelli olduğunu, ancak 15.000,00 USD ön ödemenin yapılması için ilk faturanın 15.000,00 USD üzerinden düzenlendiğini ve ilk uçuşun bakiye bedelinin ikinci uçuş bedeline ilave edilerek ikinci faturanın düzenlendiğini, 04/11/2010 tarihli 15.000,00 USD bedelli faturanın ödendiğini, diğer faturanın ön ödemesinin ise 04/01/2011 tarihinde yapıldığını, faturanın davalıya tebliğ edildiğini, ancak bakiye 48.000,00 USD bedelinin ödenmediğini, alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve %20’den az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.
Davalı, davaya cevap vermemiştir.
İlk derece mahkemesince, dava konusu faturanın tebliğine ilişkin belgenin içeriğinin belli olmadığı, 29.10.2010 tarihli sözleşmede imza ve kaşe olmadığı için dikkate alınamayacağı, davacının 05/11/2010 ve 07/11/2010 tarihlerinde davalı için iki uçuş gerçekleştirdiğinin anlaşıldığı, gümrük beyannamelerine göre her iki uçuşun navlun bedelinin de 15.000,00 USD civarında olduğu, her iki uçuşun da 2 gün arayla aynı destinasyonlar arası ve birbirine yakın nitelikte parametreler barındıran uçuşlar olduğu dikkate alındığında ilk fatura 15.000,00 USD bedelli iken ikinci faturanın 63.000,00 USD bedelli olmasının kabul edilemeyeceği, davacı tarafça delil olarak dayanılan gümrük kayıtlarının uçuş navlun bedellerinin tespitinde esas alınması gerektiği, davacının iddiasını ispat edemediği, davacı tarafça yemin deliline dayanılmış olduğu, davalı şirket yetkilisinin gelerek dava konusu faturayı kabul etmediklerine, bu faturaya konu borçlarının olmadığına dair yemin ettiği, dolayısıyla davanın sübuta ermediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Bu karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesince, uyuşmazlıkta ispat külfetinin davacıda olduğu, navlun bedellerine ilişkin iddianın davacı tarafça ispatlanamadığı, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 22/06/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.