MAHKEMESİ: BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 08/05/2019 tarih ve 2018/1307 E- 2019/529 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 07/11/2019 tarih ve 2019/1591 E- 2019/1399 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacılar vekili, müvekkilleri açısından ortaklığın devamının çekilmez hale geldiğini, şirketin feshinin diğer ortaklar ve kamu yararına olduğunu, davalı şirketin dava dışı Türksan Kağıt A.Ş’nin %92,52 oranında hissesine sahip olduğundan dava dışı Türksan Kağıt A.Ş. yavru şirket konumunda olduğunu, yavru şirketin ana şirketin %25,03 hissesine sahip olduğunu, bu hisselerin TTK 389 uyarınca yok sayılması gerektiğini, bu durumda müvekkillerinin %10’dan daha fazla hisseye sahip olduğunu ileri sürerek davalı şirketin feshine, feshe karar verilmediği takdirde müvekkillerinin pay bedellerinin ödenmesi suretiyle ortaklıktan çıkarılmalarına karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, davacıların %10’dan daha az payı sahibi olmaları nedeniyle dava şartının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
İlk Derece Mahkemesince, davalı şirket halka açık şirketlerden olmaması nedeniyle TTK 531. maddesi uyarınca sermayenin en az 1/10 tarafından fesih davasının açılabileceği, davacıların pay toplamının %7,56 olduğu, davalı şirket dava dışı Türksan Kağıt A.Ş’nin %92,52 oranında hissesine sahip olduğundan dava dışı Türksan Kağıt A.Ş. yavru şirket konumunda olsa da yavru şirketin davalı paylarından %25,03 oranındaki hisseleri de dava şartı bakımından hesaplamada nazara alınması gerektiği zira TTK 389’daki düzenlemenin yalnızca genel kurul toplantılarında nisabın hesabına ilişkin olduğu, bu durumda davacıların hisselerinin işbu davayı açabilmesi için yeterli olmadığı gerekçesi ile davanın dava şartı eksikliği nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.
Karara karşı davacılar vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi ile aynı gerekçe ile davacılar vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 24/06/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.