MAHKEMESİ: BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ
Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 06.06.2017 tarih ve 2015/203 E- 2017/223 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemini esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 21.02.2020 tarih ve 2018/2028 E- 2020/237 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin seri marka anlayışı içinde yaptığı 2013/103891 sayılı “ERİŞ GROUP” ibareli marka başvurusunun, TPMK'nın 11.03.2015 tarih ve 2015/M-1359 sayılı YİDK kararı ile nihai olarak muhtelif “ERİŞ” markaları nedeniyle kısmen reddedildiğini, oysa müvekkilinin 149139 sayılı “ERİŞ UN”, 189585 sayılı “ERİŞ YAĞ+ŞEKİL”, 2003/03515 sayılı “ERİŞ”, 2003/03516 sayılı “ERİŞLER”, 2001/21466 sayılı “ERİŞ FLOUR MILLS”, 2009/26174 sayılı “ERİŞ BİS”, 2009/26172 sayılı “ERİŞ UN BİS”, 2009/26171 sayılı “ERİŞ UN GOLD”, 2009/26173 sayılı “ERİŞ GOLD”, 2010/18009 sayılı “ERİŞ CARD”, 2010/22667 sayılı “ERİŞ UN PLATİNİUM ÖZEL AMAÇLI BUĞDAY UNU+ŞEKİL”, 2010/22666 sayılı “ERİŞ ÜÇ CEYLAN ÖZEL AMAÇLI BAKLAVALIK BÖREKLİK BUĞDAY UNU”, 2012/83810 sayılı “E ERİŞ”, 2012/83801 sayılı “ANADOLUDAN ERİŞ ERİŞTE”, 2012/83825 sayılı “ÇABUK ERİŞTE-ERİŞ ERİŞTE” ibareli markalarından kaynaklı müktesep hakkının bulunduğunu, redde mesnet markalarla dava konusu başvurunun aynı ya da ayırt edilemeyecek kadar benzer olmadığını, aksi kabul edilse dahi redde mesnet markaların hükümsüzlüğü talebiyle YİDK kararı verilmeden önce dava açıldığını, bunlardan Erişler Yem A.Ş.’ye ait 2002/30574 ve 2007/38426 sayılı markaların müvekkili tarafından hükümsüz kıldırıldığını, Kemal Eriş adına kayıtlı 2002/14605 sayılı "ERİŞ" markasının hükümsüzlüğü talebiyle açılan davanın İstanbul 1.Fikri Sinai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2009/59 E. sayılı dosyasında görüldüğünü, hükümsüz kılınan markaların redde mesnet alınmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, davalı TPMK YİDK'nın 11.03.2015 tarihli ve 2015/M-1359 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.
Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.
İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; başvuru konusu marka ile redde mesnet markaların ilk bakışta birbirleri ile aynı algıları yarattıklarından bahsedilmesinin mümkün olmadığı, dar yorumlanması gerektiği istikrarlı şekilde işaret edilen 556 sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi kapsamında markaların aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzer olarak nitelendirilemeyecekleri, bu durumda müktesep hak yönünden inceleme yapılmasına gerek görülmediği gerekçesiyle davanın kabulü ile TPMK YİDK'nın 11.03.2015 tarihli ve 2015/M-1359 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.
Karara karşı davalı TPMK vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacının 2013/103891 sayılı “ERİŞ GROUP” ibareli başvuru markası ile redde mesnet alınan markalar arasında ibareler yönünden 556 sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi kapsamında aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunmadığı, dolayısıyla mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
Karar, davalı TPMK vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 24.02.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy