MAHKEMESİ: BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Afyonkarahisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 07.04.2017 tarih ve 2014/630 E.- 2017/165 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan kabulüne dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 03.07.2018 tarih ve 2017/1548 E.- 2018/1143 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, davalı banka ile davadışı şirket arasında imzalanan genel kredi sözleşmesi kapsamında davacının taşınmazını ipotek verdiğini, davalı bankanın davacıya ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip başlattığını, takip tutarının ipoteğin üst sınırından fazla olduğunu, dava konusu takipte ipotek üst sınırı ve davacının yaptığı ödemelerin gözönüne alınarak bu kısımlardan borçlu olunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davacının takipte belirtilen tutarı ödemekle yükümlü olduğunu belirterek, haksız ve yersiz olan davanın reddine, davalı lehine %20'den az olmamak üzere tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.
İlk derece mahkemesince yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile davacı ...'ın davalı bankaya 288,47 TL asıl alacak ve 248,97 TL işlemiş faiz yönünden borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekilince yapılan ödemelerin gözönüne alınması gerektiği belirtilerek istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince yapılan yargılama ve alınan bilirkişi raporuna göre, yapılan ödemelerin davalı banka alacağından mahsup edilmesiyle davanın kısmen kabulüne, takip dosyasında davacı ...'ın dava tarihi itibariyle 184.900,70 TL yönünden borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukuku ve maddi hukuka uygun hükmün ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 9.472,95 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 30.09.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.