MAHKEMESİ: BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 15.01.2018 tarih ve 2017/65 E. - 2018/23 K. sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 21.11.2019 tarih ve 2018/1677 E. - 2019/1172 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin 2015/22505 sayılı “ERİŞ + Şekil” marka başvurusunun kapsamından, TPMK’nun Markalar Dairesi Başkanlığı’nca, 556 sayılı KHK’nın 7/1-b maddesi gereğince resen, önceden tescil edilmiş 2003 08478, 2004 28986, 2005 41401, 2006 21900, 2006 52122, 2008 32018, 2008 57434, 2010/83193, 2011 84008, 2012 22277, 2013 96502, 122334, 176711, 194191, 98 018750 sayılı markalar gerekçe gösterilerek emtia listesinden bir kısım mal ve hizmetlerin çıkarılması kararına karşı yaptığı itirazın YİDK tarafından kısmen kabul kısmen reddedilerek söz konusu marka başvurusunun emtia listesinden 03, 05, 06, 12, 14, 16, 20, 23, 24, 25, 29, 30, 34, 35, 37, 40, 43 ve 45. Sınıflara giren bir kısım mal ve hizmetlerin çıkartıldığını, bu kararın hukuka aykırı olduğunu, zira “ERİŞ” ibaresi üzerindeki kazanılmış haklarının TPMK tarafından dikkate alınmadığını, “ERİŞ” esas unsurlu birçok seri markası olduğunu, “ERİŞ” seri markasına bir yenisini eklemek için, tüm mal ve hizmet sınıflarını kapsayan “ERİŞ + şekil” unsurlu işbu davaya konu yeni bir marka müracaatı yaptığını, kısmi redde mesnet alınan markaların kendi marka müracaatı ile 7/1-b anlamında aynı veya ayniyet derecesinde benzer olmadığını, kısmi redde mesnet alınan bir kısım markalar aleyhine hükümsüzlük davaları açıldığını ileri sürerek, TPMK YİDK’nın 02.12.2016 tarihli ve 2016/M-11953 sayılı kısmi ret kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
İlk derece mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının başvuru markasındaki görsel incelendiğinde, "eriş" ibaresinin ön tarafında dik yuvarlak turuncu şeklin içerisine "e" şeklinde beyaz bir harf yazılmak suretiyle şekil ve logo olarak başlı başına 556 sayılı KHK'nın 5.maddesinde tanımı yapılan marka tanımına uygun bir işaret olduğu, başvuru ile mesnet markalar arasında "aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzerlik" koşulu oluşmadığı, başvuru markası ile mesnet markalar arasındaki iltibas iddiasının 556 sayılı KHK'nın 8.maddesinde sayılan iltibas iddiası ile gündeme gelebileceği gerekçesi yle, davanın kabulüne, dava konusu TPMK YİDK'nın 02.12.2016 tarihli ve 2016/M-11953 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.
Karara karşı davalı TPMK vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davacının başvuru markası ile mesnet markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesindeki "aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzerlik" koşulunun oluşmadığı gerekçesiyle, davalı TPMK vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.
Karar, davalı TPMK vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 27.10.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy