MAHKEMESİ: BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 09.03.2017 tarih ve 2016/10 E- 2017/55 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.12.2019 tarih ve 2017/3387 E. - 2019/2709 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin “Solidworks” isimli yazılımının eser ve lisans hakkı sahibi olduğunu, müvekkiline ait eserin davalının bilgisayarlarına izinsiz olarak yüklendiğini ve kullanıldığını ileri sürerek FSEK 68 uyarınca telif hakkı bedeli olan 36.576,00 TL'nin 3 katı 109.728,00 TL’nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.
Davalı vekili, müvekkili aleyhinde yapılan 2016/86 D.iş sayılı yapılan tespitin hukuka aykırı olduğunu, işyerinde yazılımın bulunduğu bilgisayarın müvekkiline ait olmadığını, dolayısıyla müvekkilinin bir sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
İlk Derece Mahkemesince, Çorum 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/96 D.iş dosyasında alınan raporda davalının işyerinde yapılan inceleme ile bir adet bilgisayarda SolidWorks Premium 7013 programına 28-D2-44-48-R7-CA MAC bilgisayarda 9000-0000-0016-9675-P4DF-35DD seri numarası kullanılarak 29.01.2015 tarihinde yüklenmiş olduğunun tespit edildiği, “SolidWorks” isimli yazılımın bir eser olduğu ve hukuki koruma altında olduğu, tespit raporunda yer alan ekran resimlerinden yazılımın ticari bir iş ile ilgili kullanıldığının anlaşıldığı, izinsiz kullanılan yazılım sürümünün TL cinsinden rayiç bedelin 22.032,00 TL olduğu, FSEK 68 uyarınca 3 kat tazminatın talep edildiği gerekçesi ile 66.096,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Karara karşı taraf vekillerince istinaf isteminde bulunulmuştur.
Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi ile aynı gerekçe ile taraf vekillerinin istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 26.10.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy