MAHKEMESİ: BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ
Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 21.12.2018 tarih ve 2017/219 E- 2018/309 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.07.2020 tarih ve 2019/229 E- 2020/606 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili tarafından gerçekleştirilen 2013/80882 sayılı “MEGA” ibareli başvurunun, ilk olarak 556 s. KHK’nın 7/1-b maddesi uyarınca kısmen reddedildiğini, bu ret kararına karşı Ankara 2. FSHHM nezdinde 2016/224E – 2017/181K sayılı dava açıldığını, anılan davanın kabulü ile YİDK kararının iptaline karar verildiğini, YİDK kararında mesnet gösterilen markalar arasında, 248 sayılı, 14.03.2016 tarihli bültene itiraz eden şirkete ait 2013/17523 ve 132512 sayılı markaların da bulunduğunu, mahkeme kararı ve alınan bilirkişi raporu neticesinde markaların ayırt edilemeyecek kadar benzer olmadığının tespit edildiğini, müvekkilinin markaları ile itiraza dayanak yapılan markalar kapsamındaki emtialar bakımından da benzerliğin bulunmadığını, müvekkilinin markası ile itiraz eden şirketin markaları arasında tasarım, renk ve görsel açılardan farklılık bulunduğunu, müvekkilin marka tasarımının kendine has ve özgün olduğunu, marka görselinin turkuaz rengiyle diğerlerinden ayrıldığını, yalnızca “mega” kelimesi yönünden markaların aynı olduğunu, ancak yazım karakterlerinin benzemediğini, müvekkilinin markasının tanınmış olduğunu ayrıca taraf markalarının ilgili tüketicisinin de uzman tüketiciler olduğunu ileri sürerek YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir
Davalı vekili, müvekkili şirket ile davacı markalarının benzer olduğunu, davacının “MEGA” ibaresini farklı renk unsuru ve farklı yazı stili ile kombine etmiş olsa da müvekkili markasında bulunan “MEGA” ibaresini aynen içerdiğini, bu durumun iltibasa neden olacağını, taraf markalarının benzer/aynı emtiaları kapsadığını, elektrik kömürünün, motor kömürü olduğunu, motor parçasının bir elemanı olduğunu, bu parçaların elektrik motorlarının vazgeçilmez bir unsuru olduğunu, davacı markasını 07. sınıfta bulunan emtianın çalışma sistematiği için müvekkilinin markasının tescilli olduğu emtianın gerektiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
Davalı Kurum vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.
İlk derece mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu 2013/80882 kod numaralı MEGA ibareli marka başvuru kapsamındaki çekişme konusu malların; 07. sınıfta: kara taşıtları için olanlar hariç motorlar, elektrikli motorlar, bunların parçaları ve tertibatları, kara taşıtlarında kullanılan ve bu sınıfta yer alan parçalar 09. sınıfta: elektrik enerjisini iletim, dönüştürme, depolama, kontrol cihazları ve araçlar (elektrik, elektronikte kullanılan kablolar ve güç kaynakları, piller, aküler dahil) olduğu, 132512 sayılı MEGA+Şekil ibareli marka tescil kapsamının Otomotiv ve elektrik sanayii için bilumum elektrik kömürleri, 2013/17523 sayılı mega ibareli marka tescil kapsamının Otomotiv ve elektrik sanayii için bilumum elektrik kömürleri olduğu, emtianın benzerliği yönünden yapılan incelemede, “elektrik kömürü” olarak bilinen motor kömürünün, motor parçasının bir elemanı olduğu, motor fırçaları da denildiği, kollektördeki akımı, kollektör üzerine sürtünerek dış devreye almayı sağlayan kısım olduğu, fırçalar, karbon veya bakır karbon karışımı olduğunun belirtildiği, elektrik kömürlerinin motor içerisinde yer alan bir parça olduğu, davalı yana ait marka kapsamında “otomotiv ve elektrik sanayi için bilimum elektrik kömürleri” emtiasının yer aldığı, buna göre taraf markalarının benzer emtiayı kapsadıkları, benzer ihtiyaçları gidermeye yönelik oldukları, benzer alıcı kitlelerine ve dağıtım kanallarına sahip oldukları, benzer tüketim yöntemleri ile tüketildikleri, dolayısıyla taraf markaları kapsamındaki mal ve hizmetler yönünden 8/1-b maddesi kapsamında iltibas ihtimalinin ilk şartı olan emtiaların benzerliği kriterinin sağlandığı, taraf markaları arasındaki benzerlik düzeyinin, ilgili tüketici kitlesi nezdinde dahi iltibasa neden olabileceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.
İstinaf Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, 556 sayılı KHK'nın 8/3. maddesindeki düzenlemenin, itiraz sahibinin tescilsiz bir markaya dayanarak, bir başka işaretin tesciline itiraz etmesine ilişkin olduğu, marka hukukunda tescilde teklik ilkesi söz konusu olduğundan, kendisinden önce tescilli bir marka mevcutken, öncelik hakkına dayanarak tescilsiz bir markanın tesciline imkan vermeyeceği, somut uyuşmazlıkta da davacı başvuru sahibi olduğundan 556 sayılı KHK'nın 8/3. maddesinin olayda uygulama yeri bulunmadığı, davacının başvurusuna konu marka ile davalının itirazına mesnet markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.
Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.
SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01/03/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.