MAHKEMESİ:FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ
Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 28.12.2017 gün ve 2016/488 - 2017/648 sayılı kararı onayan Daire'nin 25.02.2020 gün ve 2019/3635 - 2020/2025 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline geri çevrilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra iade edildiği anlaşılmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili bankanın muhtelif mal ve hizmet sınıflarında tescil ettirmiş olduğu 2000/20659, 2000/20658, 2000/24330, 2000/24331, 2002/08457, 2003/20634, 2003/24761, 2003/24760, 2004/1721, 2003/18849 sayılı "BONUS" ibareli markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin müvekkilinin markaları ile ayırt edilemeyecek kadar benzer nitelikteki "BONUS KÖY PEYNİRLERİ" ibaresinin marka olarak 29. sınıfta tescili için davalı Kurum nezdinde 2003/35085 sayısı ile başvuru yaptığını, başvuruya yaptıkları itirazın YİDK’nın 2005-M-4594 sayılı kararı ile nihai olarak reddedildiğini, oysa müvekkilinin “BONUS” markaları ile “BONUS KÖY PEYNİRLERİ” ibareli davalı şirket markası arasında 556 sayılı KHK'nın 7/1-b ve 8/1-b hükümleri uyarınca benzerlik ve iltibas bulunduğunu, yine 556 sayılı KHK 8/4 maddesi uyarınca farklı sınıflarda da tescilin müvekkilinin "BONUS" ibaresinin tanınmış olması sebebiyle mümkün olmadığını, esas unsuru “BONUS” olan davalı markasının tescili halinde müvekkilinin markasının şöhretinden haksız kazanç sağlanacağını iddia ederek YİDK'nın 2005-M-4594 sayılı kararının iptaline, başvuru tescil edilmiş ise hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalılar vekilleri, ibarelerin ve sınıfların aynı ya da benzer olmadığını, iltibas ve haksız yarar oluşmayacağını, 556 sayılı KHK 8/1-b ve 8/4 koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemişlerdir.
Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine dair verilen hükmün davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesi’nce onanmasına karar verilmiştir.
Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve özellikle davalının aynı konuda daha önce yaptığı başvurularına konu markalardan farklı olarak bu davaya konu markasında özgün ve yeni unsurlar bulunduğu dikkate alındığında 556 sayılı KHK’nın 8/4. maddesinde düzenlenen risklerin oluşmayacak olmasına göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 55,00 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 709,50 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 27/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy