(213 S. K. m. 13, 139, 253)
Dava: 213 Sayılı Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan sanık Ali İ. E.'ın yapılan yargılanması sonunda: Beraatına dair A. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 9.11.2000 gün ve 1999/6 Esas, 2000/372 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi müdahil vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığın bozma isteyen bila tarihli tebliğnamesi ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:
Karar: 30.8.1995 tarihinde işini terk ettiğini vergi dairesine bildiren sanığın, işyerinde vergi incelemesi yapılması zorunluluğunun bulunmadığı, 213 Sayılı Kanunun 139/2 nci madde ve fıkrasındaki istisnai şartların varlığının kabulü gerekeceği, defter ve belgelerin kaybolması halinde tebligat yapılmasının da gerekmeyeceği ve aynı kanunun 253. maddesine göre ilgili bulundukları yılı takip eten yıldan başlayarak beş yıl süre ile muhafaza edilmesi mecburiyetinden bulunan defterlerle belgelerin, 13. maddede düzenlenen mücbir sebep kapsamında düşünülmesi mümkün olmayan nedenden dolayı ibraz edilmediklerinin anlaşılmasına göre soyut (mefruz) vergi zıyaının varlığının yeterli olup somut (müspet) vergi zıyaının aranmayacağı, yüklenen suçun tüm unsurları itibariyle oluştuğu ve mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, tebligatın olmayıp, incelemenin de iş yerinde yapılması gerektiğinden ve vergi zıyaı bulunmadığından bahisle sanığın beraatına dair hüküm tesisi,
Sonuç: Kanuna aykırı, müdahil idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi CMUK'nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.02.2002 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy