MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet
HÜKÜM : Mahkumiyet
Sanığın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın, aynı zamanda bilinen en son adresi olan ve mahkemedeki savunması sırasında beyan ettiği "..." adresine öncelikle Tebligat Kanunu'nun 21/1 maddesine göre tebliği gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi gereğince MERNİS adresine yapılan tebliğ usulsüz olduğundan, mahkeme kaleminde bizzat kendisine 20/11/2014 tarihinde yapılan tebliğ üzerine sanığın 20/11/2014 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.
5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa uygun şekilde nitelikleri belirlenmiş, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebep ve ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy