Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 15.04.2021 tarih ve 2020/16761 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 09.06.2021 tarih ve KYB-2021/54901 sayılı ihbarname ile;
Dolandırıcılık suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157/1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 30.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2020 tarihli ve 2018/341 esas, 2020/209 sayılı kararının "aynı sanık hakkında aynı eylem nedeniyle İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/07/2018 tarihli ve 2017/362 esas, 2018/234 sayılı kararı ile mahkûmiyetine hükmedildiği ve anılan kararın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin 27/02/2020 tarihli ve 2018/2489 esas, 2020/365 sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmek suretiyle kesinleştiği anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde yer alan “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa, davanın reddine karar verilir.” hükmü gereğince davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın mahkûmiyetine dair yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla,
Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
5271 sayılı CMK'nin 223/7. maddesinde "Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa, davanın reddine karar verilir." hükmünün yer aldığı, Ceza Genel Kurulu'nun 13.04.2010 tarih 2010/1-9 Esas, 2010/83 Karar sayılı kararında da vurgulandığı üzere; konusu ve tarafları aynı olan suçun iki ayrı davaya konu edilmesi halinde, daha sonradan düzenlenen iddianame ile açılan ikinci kamu davasının, aynı eylem nedeniyle açılan mükerrer dava niteliğinde olup CMK'nin 223/7. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerektiği,
Dosya kapsamına göre hükümlü ...'ın, 24.01.2014 günü işlediği dolandırıcılık suçu nedeniyle Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 14.04.2014 tarihli iddianamesi ile dava açılarak İstanbul 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.07.2018 tarih, 2017/362 Esas ve 2018/234 sayılı Kararı ile mahkumiyetine hükmedildiği ve bu kararın istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesi'nin 27.02.2020 günlü ilamı ile esastan reddedilerek kesinleştiği, hükümlünün aynı eylemi sebebiyle İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 15.07.2014 tarihli iddianamesi ile açılan davada, Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2020 tarih, 2018/341 Esas ve 2020/209 sayılı kararı ile mahkumiyetine hükmedildiği ve kararın istinaf edilmeden kesinleştiğinin anlaşılması karşısında;Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından CMK'nin 223/7. madde hükmü uyarınca aynı fiil nedeniyle açılan mükerrer davanın reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde yeniden mahkumiyet hükmü kurulması nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 17.03.2020 tarihli ve 2018/341 esas, 2020/209 karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı yasa maddesinin 4-d bendinin verdiği yetkiyle aynı suçtan dolayı hükümlü hakkkında daha önce mahkumiyet kararı verildiğinden İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 15.07.2014 tarihli, 2014/10640 sayılı iddianamesi ile açılan mükerrer kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/7 maddesi uyarınca REDDİNE, cezanın çektirilmemesine, 25.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy