Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 18.03.2016 tarih ve 2016/330 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 18.04.2016 tarih ve KYB-2016/124001 sayılı ihbarname ile;
Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan sanık ...’ın, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/a-2, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.07.2008 tarihli ve 2007/238 esas, 2008/520 sayılı kararının Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 19.02.2013 tarihli ve 2011/407 esas, 2013/2655 sayılı kararıyla bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama sonucunda, önceki kararda direnilmesine ve sanık ...’ın, 213 sayılı Kanun’un 359/a-2, 5237 sayılı Kanun'un 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin anılan Mahkemenin 16.07.2013 tarihli ve 2013/228 esas, 2013/835 sayılı kararının "5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesinin suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle değişik ve önceki hükümlerinin olaya ayrı ayrı uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tesbiti gerektiği, 213 sayılı Yasanın 5728 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önceki halinde hapis cezasının paraya çevrilmesinde sanayi sektöründe çalışan on altı yaşından büyük işçiler için uygulanan asgari ücretin yarısının esas alınacağı, oysa 5728 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikle bu düzenlemenin yürürlükten kaldırıldığı, buna göre, sanığa 5728 sayılı Yasa ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesi uyarınca alt sınırdan tayin olunacak 1 yıl hapis cezasının Türk Ceza Kanunu’nun 50. maddesi ile paraya çevrilmesi suretiyle bulunacak sonuç cezanın değişiklikten önceki düzenlemeye göre lehe olacağı gözetilmeden, temel ceza 5728 sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önceki haliyle 6 ay hapis olarak belirlendiği halde paraya çevirmede Türk Ceza Kanunu’nun 50. maddesinin esas alınması suretiyle karma uygulama yapılmasında isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla,
Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
Dairemizin 06.10.2016 tarihli 2016/8635 Esas ve 2016/6789 Karar sayılı ilamı ile kanun yararına bozma istemine ilişkin yasayolu denetiminde bulunma yetkisinin Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘na ait olduğundan bahisle dosyanın gönderilmesine ilişkin tevdi kararını müteakip, Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 14.09.2021 tarihli 2016/1445 Esas ve 2021/384 Karar sayılı kararı ile dosyanın öncelikle Dairemizce incelenmesi gerektiği belirtilerek verilen gönderme kararı üzerine yeniden ele alınan ve incelenen dosya içeriğine göre;
Kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Bakırköy 28. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 16.07.2013 tarihli 2013/228 Esas ve 2013/835 Karar sayılı kararının CMK'nin 309. maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 22.11.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy