(818 S. K. m. 16, 126, 128, 133, 135, 215)
Dava: Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul As. 4. Ticaret Mahkemesince verilen 6.12.1974 tarih ve 291/447 sayılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı avukatı tarafından istenmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalı kooperatifin üyesi olan müvekkiline, Beşiktaş tapusunun 1015 Ada 487 parselde kayıtlı apartmanın 15 No'lu dairesinin tahsis edilip Kat Mülkiyeti Kanununa göre tescilinin yapıldığını, tahsisten sonra müvekkilin tarafından kiraya verilen dairenin balkonunun 28.7.1966 tarihinde çökmesi sonucu bir genç kızın öldüğünü, mevcut noksanların ve çökme sebebiyle meydana gelen hasarın tamir ettirilmesi için davalıya çekilen ihtarların sonuç vermediğini, hasar ve noksanlıkların 967/149 sayılı tespiti delail ile tespit ettirildiğini, eski hale getirmek için gerekli (30.000) liranın % 10 faizi ile 10 faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Dava vekili cevabında, Kooperatifler Kanununa göre mülkiyetin devri tarihinin, dairelerin tahsisine dair kur'aların çekildiği tarih olduğunu, devir ve teslim tarihinden 5 sene geçmekle B.K.nun 215/son maddesine göre davanın zamanaşımına uğradığını, davanın inşaatı yapan müteahhit aleyhine açılması gerektiğini ileri sürmüştür.
Mahkemece, B.K. nun 215/3. maddesine göre bir binanın ayıplı olmasından dolayı tekeffüle müstenit davaların, mülkiyetin devrinden itibaren 5 senelik zamanaşımına tabi bulunduğu, dairenin tahsisin yapıldığı tarihte mer'i olan TTK.nun 486/2. maddesinde, bu cins kooperatiflerde ortaklara gayrimenkul temlikinin resim şekle tabi olmadığını belirtildiği, böylece tescil şartı aranmayıp mülkiyetin tahsis ile geçeceğinin kabul edildiği, tahsisin yapıldığı 26.1.1964 tarihi ile dava tarihi 18.6.1971 arasında 5 yılık süre geçmiş olduğu açıklanarak zamanaşımı yönünden davanın reddine karar verilmiştir.
Hüküm, davacı tarafından temyiz olunmuştur.
1 - Dava, davacının ortağı olduğu kooperatifçe yaptırılıp davacıya teslim olunan daire balkonunun yıkılması nedeniyle husule gelen hasar ve zararın tazmini isteminden ibaret bulunduğuna göre, uyuşmazlık kooperatif şirket ile ortağı arasındadır. Borçlar Kanununun 16. maddesini 4. bendiyle de, şirket ile ortak arasında davaların 5 yılık zamanaşımına tabi bulunduğu hüküm altına alınmıştır. Bu itibarla tarafların sıfatına ve davanın niteliğine göre, davada Borçlar Kanununun 126. maddesinin 4. numaralı bendindeki 5 yıllık zaman aşımı süresinin uygulanması gerekir.
Davada, gayrimenkul satım akdi söz konusu olmadığından Borçlar Kanununun, gayrimenkul satımında satıcının tekeffülünü düzenleyen 215. maddesindeki zamanaşımının uygulama olanağı bulunmamaktadır.
2 - Ortak ile kooperatif arasındaki iç ilişkiyi ilgilendiren bu davada, balkonunun yıkılması nedeniyle hasar ve zararının tazmini istenen gayrimenkulün davacıya tahsis olunduğu tarih, alacağın muaccel olduğu tarihtir. Bu nedenle, Borçlar Kanununun 128. maddesi hükmü gereğince 126/4. maddesindeki 5 yıllık zamanaşımının tahsis tarihinden başlaması iktiza eder. Mahkemece, bu tarih kooperatif statüsü incelenmek ve gerekçesi gösterilmek suretiyle ile saptanmalıdır.
3 - Davacı, davadan önce İstanbul 10. Noterliği aracılığı ile davalı kooperatife 17.8.1966 gün ve 17265 numaralı ihtarnameyi göndererek yıkılan balkon nedeniyle semenden (50.000) liranın indirilmesini istemiş ve davalı kooperatif de bu ihtarnameyi Beyoğlu 8. Noterliği aracılığı ile gönderdiği 21.8.1966 gün ve 29195 numaralı cevabi ihtarnamenin 3. bendinde (balkonun yaptırılacağını) bildirmiştir.
Borçlar cevabi ihtarnamesindeki bu açık ikrarı ile Borçlar Kanununun 133. maddesinin birinci bendi hükmü gereğince zamanaşımı kesilmiştir. Bu halde Borçlar Kanununun 135/2. maddesi hüküne göre yeni sürenin on yıl olması gerekeceğinden ve davanın açıldığı tarih itibarıyla da on yıllık zamanaşım süresi dolmamış bulunduğundan, davada uygulama olanağı bulunmayan Borçlar Kanununun 215. maddesinden söz edilerek davanın zamanaşımı yönünden reddedilmesi doğru görülmemiş ve davacı vekilinin temyiz itirazları kabule değer bulunmuştur.
Sonuç: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA ve 1.000 lira duruşma vekillik ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının isteği halinde temyiz edene iadesine 17.6.1975 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy