(6762 S. K. m. 8, 9, 1461) (1086 S. K. m. 438)
Dava: Taraflar arasındaki davadan dolayı Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 29.6.1993 tarih ve 762-540 sayılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 6.5.1994 gününde davalılardan Anadolu Sig. avukatı A. Gülenç geldi davacıya ve diğer davalı avukatları tebligata rağmen gelmediğinden temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı Sig. avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması duruşmadan sonraya bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkiline ait 34 BGE 17 plaka sayılı 1981 model BMW marka otonun tamir için davalılardan Necati'nin tamirhanesine bırakıldığını, ancak tamirhaneden otonun meçhul kişilerce çalındığının ve bulunamadığını, davalı sigorta şirketinin de sigorta sözleşmesine aykırı davranarak zarara sebebiyet verdiğini ileriye sürerek 75.000.000 liranın zarar tarihinden itibaren reeskont faizi ile davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı sigorta şirketi vekili, davacının dayandığı poliçelerin mevcut riski temin etmediğini, talebin fahiş olduğunu, müvekkilinin temerrüde düşülmediği gibi reeskont faizi istenemeyeceğini belirterek davanın reddini istemiştir.
Davalı Necati davacıya ait aracın tamirhanesinden çalındığını, olayda kusurun bulunmadığını belirterek davanın reddi istemiştir.
Mahkemece, iddia ve savunmaya, toplanan delillere, bilirkişi raporlarına göre, davacıya ait aracın davalı Necati'nin tamirhanesine tamir için bırakıldığı sırada çalındığı, kaçakçılık suçuna konu olan aracın 1 yıl süreyle gümrük depolarında bekletilmiş olup olaydan 25 gün önce on bir milyon değer biçilerek davacıya teslim edildiği ve hasarlı olduğu, bu itibarla gerçek değerinin de on bir milyon lira olduğu, zarardan davalıların zincirleme sorumlu olduğu sonucuna varılarak davanın kısmen kabulü ile 11.000.000 liranın olayın oluşturduğu 28.3.1992 tarihinden itibaren %48 ve değişen oranlarda reeskont faizi ile davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.
Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.
2- Ancak, davacı zararını reeskont oranında temerrüt faizi ile talep etmiş olup, mahkemece TC. Merkez Bankası veya şubelerinden temerrüt tarihindeki kısa vadeli kredilere uygulanan reeskont faiz oranı sorulduktan sonra buna göre temerrüt faizine hükmetmek gerekirken dayanağa gösterilmeden %48 oranında reeskont faizine hükmedilmesi doğru olmamış hükmün bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiş ise de, Dairemizde mevcut Merkez Bankası'nca bildirilen listeye göre 28.3.1992 tarihi itibariyle avans faiz oranının 54.50 reeskont faiz oranını % 48 olduğunun anlaşılmasına oranının uygulanacağının benimsenmesine göre bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK. nun 438/7 maddesi gereğince hükmün düzeltilerek onanması cihetine gidilmiştir.
Sonuç: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın hüküm kısmının 1/a bendindeki % 48 ibaresinin çıkarılarak yerine "% 54.50" ibaresinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu hali ile ONANMASINA, davalı sigorta şirketi vekili yararı ücreti vekalet takdirine yer olmadığına, aşağıda yazılı fazla alınan 270.000 lira harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 9.5.1994 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy