(1163 S. K. m. 98) (6762 S. K. m. 341) (1086 S. K. m. 39, 40)
Dava: Taraflar arasındaki davadan dolayı, İskenderun İkinci Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 6.3.1996 tarih ve 511-157 sayılı hükmün temyizen tetkiki Mehmet dışındaki davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla; dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı vekili; müvekkili kooperatifin eski yöneticisi olan davalılarca 1985 yılından bu yana müteahhitlerden hakediş raporları üzerinden kesilen % 5 stopajlara ait beyanname verilmediğini ve vergilerin yatırılmadığından vergi dairesinin kaçakçılık ve gecikme cezası tahakkuk ettirdiğini, uzlaşma ile cezanın indirilip (48.842.886) TL.'nın vergi dairesine ödendiğini ileri sürerek, anılan meblağın yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalılardan Mehmet, davaya cevap vermemiş olup; diğer davalılar davanın reddini savunmuşlardır.
Mahkemece; mübrez belgelere, kooperatif kayıtlarına ve bilirkişi raporlarına dayanılarak, davalıların, 1985-1989 tarihleri arasındaki yöneticilik görevleri sırasında süresi içerisinde yapılan vergi kesintilerini bildirmemek suretiyle kooperatife 48.482.886 TL. vergi cezası ödenmesine sebebiyet verdiklerini, davalıların ilgili dönemlerdeki faaliyetlerinden dolayı ibra edilmelerinin, görev kusurundan doğan bu sorumluluklarını ortadan kaldırmayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.
Hükmü, Mehmet dışındaki davalılar temyiz etmişlerdir.
1- 1163 sayılı Yasanın 98. maddesi yollaması ile kooperatiflerle ilgili yöneticiler hakkındaki sorumluluk davalarında uygulanması gereken TTK. nun 341. maddesine göre, yönetim kurulu üyeleri aleyhine sorumluluk davası açılabilmesi için genel kuruldan bu konuda karar alınması ve davanın da denetçiler tarafından açılması icab etmektedir. Usule ilişkin olan bu hususun mahkemece re'sen gözönüne alınması gerekir. Bu bakımdan, TTK. nun 341. maddesinde öngörülen bu hususun ikmali için HUMK. nun 39 ve 40. maddeleri uyarınca davacı tarafa uygun bir mehil verilmesi ve bu eksiklik tamamlandıktan sonra davaya devam olunarak uyuşmazlığın esasına girilmesi gerekirken, bu husus gözden kaçırılarak davanın esası hakkında yazılı biçimde karar verilmesi doğru olmamıştır.
2- Bozma sebep ve şekline göre, bir kısım davalıların temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda 1. bendde açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma sebep ve şekline göre esasa ilişen temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17.12.1996 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy