(3095 S. K. m. 2) (6762 S. K. m. 3, 21)
Dava: Taraflar arasındaki davadan dolayı Ankara Asliye 15. Hukuk Mahkemesince verilen 21.11.1996 tarih ve 129-853 sayılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili ve davalılardan L. Adana Seyahat ile M. Postallı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 1.4.1997 gününde davacı avukatı Yüksel K. ile davalı avukatı Atilla Y. ve Vedat Ö. gelip temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması duruşmadan sonraya bırakılmıştı. Bu kerre dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacılar vekili, müvekkillerinin eşi ve babası olan Ayhan B...'un, davalıların malik, işletici ve sürücüsü bulundukları otobüste yolcu iken meydana gelen kazada öldüğünü bildirerek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla toplam (300.000.000) TL maddi ve (2.200.000.000) TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalılardan tahsilini istemiştir.
Davalılardan L. Adana Sey.Ltd.Şti.vekili cevabında, rolü komisyonculuktan ibaret olan müvekkiline husumet düşmeyeceğini, istenen tazminatın fahiş olduğunu savunmuştur.
Davalılardan M. Postallı vekili cevabında, müvekkilinin ikametgahı yeri olan Kayseri Mahkemesinin yetkili olduğunu, araç maliki olan müvekkili hakkında taşıma sözleşmesi Hükümlerinin uygulanamayacağını, yolculuk sırasında koltuk değiştiren davacılar murisinin de müterafik kusuru bulunduğunu husumetin otobüsü müvekkiline kiralayan dava dışı leasing, şirketine yöneltilmesi gerektiğini, reeskont faizi istenemeyeceğini, istenen tazminatın fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Adresi saptanamayan diğer davalı hakkındaki dava, davacılar vekilince atiye terk edilmiştir.
Mahkemece, mübrez belgelere, ara davasındaki kusur tesbit raporuna, tarafların sosyal-ekonomik durumlarına ilişkin araştırma sonuçlarına ve hesap bilirkişisi raporuna dayanılarak, Ölenin çocukları olan bir kısım davacıların dava tarihinde henüz altı günlük oldukları ve manevi kayıplarından söz edilemeyeceğinden haklarında manevi tazminat istenemeyeceği saptanan maddi tazminatın ise talepten fazla olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile her bir davacı için (100.000.000)er TL'dan toplam (300.000.000) TL maddi ve davacılardan Şaziye için taktir olunan (250.000.000) TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren %30 faiziyle birlikte davalılar L. Adana Sey. Ltd. ve M. Postallı'dan tahsiline karar verilmiştir.
Hükmü, davacılar ve aleyhinde hüküm kurulan her iki davalı vekilleri ayrı ayrı temyiz etmişlerdir.
1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve davacılar murisi ile davalılar arasındaki yolcu taşıma sözleşmesinin, merkezi Adana'da bulunan davalılardan L. Adana Seyahat Ltd.Şti.nin Ankara şubesi aracılığı ile yapılmış olması karşısında, bu şubenin bulunduğu yerde ikame edilen dava ile ilgili olarak davalılardan M. Postallı vekilinin yetki itirazı yerinde görülmediğinden anılan davalı ile diğer davalının tüm, davacılar vekilinin ise aşağıdaki bent dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Ölenin eşi olan davacılardan Elif'in yaşı, aynı kazada yaralanarak uzun süre tedavi görmesi, kazadan sonra ve davadan hemen önce doğurduğu ikiz çocukları ile dul kalmış olmasının getirdiği üzüntü ve onulmaz manevi acılar gözetilerek daha uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, takdir edilen manevi tazminat tutarı yetersiz bulunduğu gibi dava tarihinde yedi günlük olan ikiz çocukların yaşamlarının bu evresinde acı çekmeleri söz konusu olmasa da ileride babasız büyümelerinden dolayı elem ve ızdırap duyacakları muhakkak olduğundan. çekilecek acılara ve üzüntülere karşılık olarak bu davacılar lehine de uygun miktarlarda manevi tazminat tayin ve taktiri gerekirken, sözü edilen talebin tütsüyle reddi doğru görülmemiştir.
Öte yandan, uyuşmazlığın, TTK. nda düzenlenmesi nedeniyle mutlak ticari işlerden sayılan taşıma sözleşmesinden kaynaklanması ve aleyhinde hüküm kurulan davalıların tacir olmalarından dolayı TTK. nun 3 ve 21. maddeleri gereğince temerrüt faizi olarak 3095 S.Y.nın 2/3. maddesinde öngörülen cari reeskont faizi oranlarında temerrüt faizi uygulanması gerekirken, bu yöndeki talebin reddiyle %30 yasal faiz oranında temerrüt faizi yürütülmesi de doğru bulunmadığından, hükmün bu yönden dahi bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacıların sair, davalıların tüm temyiz itirazlarının reddine. 2.bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, 9.000.000 lira duruşma vekillik ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, aşağıda yazılı fazla alınan 10.250.000 lira narcın isteği halinde temyiz eden davalılara iadesine, 01.04.1997 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy