(6762 S. K. m. 58/e) (818 S. K. m. 49)
Dava: Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 14.4.1997 tarih ve 1304-327 sayılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı ile davalılardan K. Özlem-B. Özlem vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için tayin edilen 10.2.1998 tarihinde bir kısım davalılar avukatı S. A. gelip, davacı ve diğer davalılar avukatı tebligata rağmen gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan bir kısım davalı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması, duruşmadan sonraya bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, davalıların, müvekkili şirketin ticaret unvanında baskın unsur olarak kullanılan Özlem sözcüğünün ilk kez şirket ortaklarından M. Ö. tarafından 1972 yılında kullanıp 1983 yılında Ö. Tur Kol. Şti. biçiminde tescil edilip, 7.10.1998 tarihinde de bugünkü halini aldığını, aynı konuda (şehirlerarası yolcu taşımacılığı) faaliyet yürüten davalılarca müvekkiline ait tescilli Özlem unvanı kullanılmak suretiyle haksız rekabette bulunulduğunu ileri sürerek, davalıların unvanlarında yer alan Özlem sözcüğünün terkinini, haksız rekabetin önlenmesini ve her bir davalıdan 30' ar milyon TL manevi tazminatın tahsilini ve hükmün ilanını talep ve dava etmiştir.
Davalılardan Ö. B. Turz. A.Ş. ve K. Ö. Seyahat S. D. T. vekili, U. Ö. Tur. Sey. ve Turz. İşl. Ltd. Şti. ve R. Ö. davanın reddini savunmuşlar, diğer davalılar davaya cevap vermemişlerdir.
Mahkemece, mübrez belgelere, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalılardan F. Ö. Mot. Araçları Ltd. Şti. ile Galeri Ö. - İ. K.nin haksız rekabette bulunduklarının ispat edilemediği, hakkındaki davadan feragat edilen F. B. dışında kalan diğer davalıların davacı ile aynı konuda iştigal ettikleri ve faaliyetlerinde kullandıkları baskın tanıtıcı unsur ve unvan olan Özlem ibaresinin davacının önceki tescili unvanı ile iltibas ve dolayısıyla haksız rekabet oluşturduğu gerekçesiyle bu davalılar bakımından haksız rekabetin önlenmesine, manevi tazminat talebinin reddine ve hüküm özetinin ilanına karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili ve davalılardan K. Ö. ve B. Özlem Turz. A.Ş. vekili temyiz etmişlerdir.
1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre bir kısım davalılar vekilinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki bent dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Davacı taraf, haksız rekabetin varlığının tespiti ve devam etmekte olan bu eylemin önlenmesi yanında, TTK.'nun 58/e maddesi hükmüne dayanarak, her bir davalıdan otuzar milyon lira da manevi tazminatın tahsilini talep etmiştir. Anılan yasa maddesi ile BK.'nun 49. maddesinde gösterilen şartların mevcut olması halinde manevi tazminatın hüküm altına alınması gerektiği öngörülmüştür. Mahkemece, bilirkişi görüşüne uygun olarak TTK.'nun 58/e maddesince gönderme yapılan BK.'nun 49. maddesinde belirtilen ihlalin ve kusurun özel ağırlıkta olması gerektiği yolundaki koşulun gerçekleşmediğinden bahsolunarak bu talep reddedilmiştir. Halbuki dava tarihinden önce yürürlüğe giren 3444 sayılı yasa ile değiştirilen BK.'nun 49. maddesince manevi tazminat için hukuka aykırılığın mevcut olması yeterli bulunmuş, ayrıca hukuka aykırılık ve bu aykırılığı doğuran kusurun özel ağırlıkta olması aranmamıştır. Bu tür (haksız fiil) niteliğindeki haksız rekabet olgusunun da hukuka aykırılık unsurunu mündemiç olduğu izahtan varestedir. O halde, koşulları mevcut olan bu talep doğrultusunda bu kavrama ilişkin genel ilkeler gözetilmek suretiyle aleyhinde hüküm kurulan davalılar bakımından davacı yararına uygun miktarlarda manevi tazminatın kabulü yerine, yazılı gerekçelerle reddi doğru görülmediğinden, hükmün bu yönden davacı yararına bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle mümeyyiz davalılar vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddiyle hükmün davalılar aleyhinde kurulan bölümünün ONANMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, davacı vekili gelmediğinden duruşma vekillik ücreti tayinine yer olmadığına, aşağıda yazılı fazla alınan 86.100 lira harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 10.02.1998 tarihinde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy