(6762 S. K. m. 1069, 1074) (506 S. K. m. 20)
Dava: Taraflar arasındaki davanın Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce görülerek verilen 12.11.1998 tarih ve 790-875 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dava dosyas için Tetkik Hakimi A.S. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkilinin oğlunun banliyö trenine binmek isterken trenin hareket etmesi sonucu düşerek iki ayağını dizden aşağı kaybettiğini ve çalışma gücünü kaybedip, başkasının yardımına muhtaç duruma düştüğünü bildirerek kısmi ve birleştirilen ek davada çalışma gücü kaybı için (637.148.665) TL, (5.593.500.460) lira bakım gideri olmak üzere toplam (6.220.648.925) lira maddi ve (300.000.000) lira manevi tazminatın olay tarihinden reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece davanın kabulüne dair verilen hüküm davalı vekilince temyizi üzerine dairemizin 28.5.1998 gün ve 1998/3965-3919 sayılı ilamıyla davalı yararına bozulması üzerine mahkemece bozmaya uyularak yapılan yeniden yargılama sonununda, 506 sayılı yasanın 20/son maddesi uyarınca yeniden tespit ettirilen yardımcı kişi zararına göre taleple bağlı kalınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.
Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.
1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.
2- Ancak, beden tamlığına karşı işlenen haksız fiillerde zararın gerçek miktar ve şümulu zamanla daha iyi anlaşabileceğinden mümkün olduğu kadar geç bir tarihin esas alınması gereği meydandadır. Borçlar Kanunu'nun 46/2 maddesinde cismanı zararın hangi tarih esas alınarak hesaplanacağı hakkında yeterli açıklık bulunmakta, cismani zararın hüküm tarihindeki duruma göre hesaplanması kabul edilmektedir (Tekinay, Destekten Mahrum Kalma Tazminatı sh. 201-202). Bu itibarla hüküm tarihine en yakın verilerin nazara alınarak rapor tanzim tarihine kadar gerçekleşen zararın somut olarak hesaplanması gerekir. Nitekim, bozmadan önce bilirkişi, rapor tarihi itibarıyla o tarihteki katsayı artışını dikkate alarak hesap yapmış, davacı vekili de 17.10.1997 havale tarihli dilekçesiyle rapora itirazının olmadığını bildirmiştir. Cismanı zararın hüküm tarihine en yakın tarih itibarıyla karara bağlanacağı ilkesi, aynı davada asgari ücretin artması halinde bunun mahkemece dikkate alınacağı anlamındadır. Yoksa kısmi ve ek davalar sonuçlanıp kesinleştikten sonra asgari ücretin-katsayının her artışının nazara alınacağını ileri sürmek, katsayı-asgari ücretin her sene artışı dikkate alındığında sonu gelmeyen davaların açılmasına neden olacaktır.
Diğer taraftan birleştirilerek görülen dava dosyalarında alınan rapor uyarınca tazminata karar verilmiş ve bu karar davacı tarafından temyiz edilmeyerek davalı yararına bozulmuş ve onun yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Bu durumda bozmadan önceki asgari ücretler kesinleştiğine göre, ilk bilirkişi raporunda bulunan tazminat miktarına 506 sayılı yasanın 20/son maddesi hükmü uygulanarak bulunacak miktarda tazminata hükmolunması gerekirken, değişen asgari ücretler esas alınarak yapılan bilirkişi raporuna dayanarak (talepte bağlı kalınsa dahi) hüküm tesis edilmesi doğru olmamış ve kararın açıklanan bu nedenle bozulması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 1.2.1999 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy