(818 S. K. m. 55)
Dava: Taraflar arasındaki davanın Bursa 4.Sulh Hukuk Mahkemesince görülerek verilen 9.3.1999 tarih ve 1998/1048-1999/243 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dava dosyası için tetkik Hakimi Deniz Biltekin tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Karar: Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın Yıldırım Şubesinde 100.000.000 TL lik mevduat sahibi olduğunu, davalı L.S.'nin bankada koruma görevlisi olmasına rağmen bankada çeşitli servislerde çalıştırıldığını, bu şekilde L.'nin müvekkili dahil birçok kişinin parasını zimmetine geçirdiğini, bankanın bu işlemde ihmali ve sorumluluğu olduğunu, L'nin ceza davasında tutuklandığını ve suçunu itiraf ettiğini ileri sürerek 100.000.000 TL nin banka cüzdanında belirtilen 14.12.1994 tarihinden itibaren yıllık %84 faizi ile davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı banka vekili, davacının elindeki hesap cüzdanını L.S.'in düzenlediğini, yetkili imza olmadığından müvekkilinin sorumlu olmadığını, koruma görevlisi olduğundan istihdam eden olarak sorumlu olmadığını, alacak olmadığından faiz istenemeyeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Davalı L.S.ceza davasının derdest olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından davalı L.'nin yatırılan parayı zimmetine geçirdiği davalı bankanın BK.nun 55 maddesi gereği sorumlu olduğu gerekçesiyle taleple bağlı kalınarak 100.000.000 TL.nin 27.8.1998 dava tarihinden geçerli yıllık %73 faizi ile davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.
Davacı, parasını 14.12.1994 tarihinde 3 aylık, %84 faizli olarak bankaya yatırdığını, banka görevlisi L. S.'in bu parayı hesaplara intikal ettirmeden zimmetine geçirdiğini ileri sürerek 14.12.1994 tarihinden veya L. S.'in bu parayı zimmetine geçirdiği 1.1.1995 tarihinden itibaren yıllık %84 faizi ile tahsilini talep etmiş, mahkemece dava tarihinden geçerli olmak üzere faize karar verilmiştir.
Mevduatın vadesi 15.3.1995 tarihinde dolduğuna ve davacının bu tarihten itibaren bu mevduatı 3 er aylık dönemler halinde davalı bankada tutacağı belli olmayıp iradesinin bu yönde olduğu da kanıtlanmadığından mahkemece en son vade tarihi olan 15.3.1995 tarihinden itibaren taleple bağlı kalınarak reeskont faizine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.
Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 17.6.1999 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Full & Egal Universal Law Academy