(743 S. K. m. 2)
Taraflar arasındaki davanın G. Asliye Hukuk (Tic.) Mahkemesince görülerek verilen 4.5.1999 gün ve 1997/454-1999/114 sayılı kararın Yargıtay'ca tetkiki davalı B. Madencilik vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içerisinde verildiği anlaşılmış olmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi Ayşe Altun tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve bütün belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacılar vekili, müvekkillerinin hak sahibi oldukları linyit madeni üzerindeki haklarını 2.8.1964 günlü sözleşme ile davalı G. Soylu Kömürleri A.Ş.'ne devrettiklerini, ton başına 1 TL olan rödövansın 1.1.1984 gününden itibaren 150 TL'ne çıkarılmasına ait mahkeme kararının Yargıtay'ca onandığını, anılan davalının maden sahasını 23.4.1993 günlü sözleşme ile N. Çoban'a, onun da 1.12.1993 günlü sözleşme ile sair davalı B. Madencilik San. ve Tic. Ltd. Şti'ne devrettiğini, 1.1.1984 gününden itibaren ton başına ödenen 150 TL olan rödövansın günün ekonomik şartlarında son derece düşük kaldığını ileri sürerek ton başına 150 TL olan rödövansın 1.1.1998 gününden itibaren ton başına 150.000 TL olarak tezyid ve tesbitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı B. Madencilik Ltd. Şti. vekili, davaya Sulh Hukuk Mahkemesi'nin bakması gerektiğini, davacılar ile müvekkili şirket arasında hiçbir hukuki ilişki olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.
Diğer davalı yanıt vermemiştir.
Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, 13.4.1993 günlü sözleşme ve 1.12.1993 günlü ek sözleşme ile dava konusu Linyit Maden İşletme sahasının önce davalı G. Soylu şirketi tarafından N. Çoban isimli şahsa devredildiği, sözleşmeye göre ton başına 150 TL imrariye bedelinin alıcıya ilişkin olduğunun belirlendiği, ek sözleşmede ise bu maden sahasının işletim hakkının N. Çoban tarafından B. Madencilik Şirketine önceki sözleşme şartları aynen geçerli olarak devredildiği, her iki davalının da davacılara karşı imrariye bedelinden müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları, gelişen ekonomik koşulları ve paranın satın alma günü de dikkate alındığında İmrariye bedelinin ton başına 121.000 TL olarak belirlenmesi gerektiği sonucuna varılarak, 1.1.1984 gününden itibaren ton başına 150 TL olan imrariye bedelinin 1.1.1998 gününden itibaren 120.850 TL. artırılarak ton başı 121.000 TL'ne çıkarılmasına, fazlaya ait istemin reddine karar verilmiştir.
Kararı, davalı B. Madencilik San. Tic. Ltd. Şti. vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı B. Madencilik San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerekmiştir.
Sonuç: Yukarda açıklanan sebeplerden dolayı davalı B. Madencilik San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanun hükümlerine uygun görülen kararın ONANMASINA, 1.370.000 TL. temyiz ilam harcından peşin harcın mahsubu ile temyiz edenden alınmasına, 08.11.1999 gününde oybirliği ile karar verildi. (¤¤)
Full & Egal Universal Law Academy